سلاح‌های عجیبی که برای جنگ ساختند؛ از خواندن ذهن تا جاسوسی گربه‌ها، بشقاب پرنده و سلاح‌های ماکروویوی

عصر ایران ؛ حسن ظهوری ــ‌ «چیزی شبیه به یک موج صوتی بسیار شدید شلیک یا فعال شد؛ همه ما گیج شدیم، توانایی ایستادن نداشتیم، خون از بینی‌مان جاری شد و رادارها نیز از کار افتادند.» این توضیحی است که برخی محافظان سابق مادورو هنگام بازداشت او ارائه دادند. 
 
حتی ترامپ هم در مصاحبه‌ای با نیویورک‌پست اعلام کرد که در عملیات دستگیری مادورو از یک سلاح مخفی و محرمانه استفاده شده که باعث از کار افتادن کامل تجهیزات نظامی ونزوئلا، از جمله رادارها، سیستم‌های دفاع هوایی، موشک‌ها و ارتباطات شده است. به گفته او، هنگام ورود نیروهای آمریکایی به کاراکاس، هیچ دکمه‌ای کار نمی‌کرد، هرچند او اجازه ندارد جزئیات بیشتری در این باره فاش کند.
 
در حالی که تحلیلگران غربی از ابزارهای سایبری یا سیستم‌های آکوستیک یاد می‌کنند و منابع ایرانی و عربی آن را سلاح صوتی مرموز می‌نامند، واقعیت این است که این سلاح وجود خارجی دارد و بخشی از اسرار آن پیش‌تر فاش شده بود. 

شواهد نشان می‌دهد آمریکا در این عملیات از سلاح صوتی موسوم به LRAD (Sonic Weapons) استفاده کرده است؛ دستگاهی که با تولید صدای بسیار بلند و جهت‌دار، دقیقاً همان علائمی را ایجاد می‌کند که محافظان مادورو توصیف کرده‌اند.
 
اما تاریخچه سلاح‌های نامتعارف و مخفی آمریکا و شوروی سابق به همین‌جا ختم نمی‌شود. یکی از مخوف‌ترین و جنجالی‌ترین برنامه‌های سی‌آی‌ای، پروژه «ام‌کی اولترا» (MK-Ultra) بود که تحقیقات رسمی آن از سال ۱۹۵۳ آغاز شد و تا سال ۱۹۷۳ ادامه یافت. این برنامه مخفی با هدف کنترل ذهن، توسعه تکنیک‌های سلب اراده، استخراج اعترافات اجباری و تبدیل افراد به مهره‌های گوش‌به‌فرمان طراحی شده بود. 
 
سیدنی گاتلیب، شیمیدان معروف به «مسموم‌کننده ارشد»، مدیریت این پروژه را بر عهده داشت. انگیزه اصلی این کار، ترس آمریکا از پیشرفت شوروی در شستشوی مغزی زندانیان بود. با بودجه‌ای که ارزش امروزی آن به صدها میلیون دلار می‌رسد، بیش از ۸۰ نهاد از جمله دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها و زندان‌ها در آمریکا و کانادا در این پروژه همکاری کردند. 
 
جنبه ضدانسانی این طرح، انجام آزمایش‌های خطرناک روی افراد ناآگاه و بدون رضایت آن‌ها بود. در سال ۱۹۷۵، کمیته‌های «چرچ» و «راکفلر» دست به افشاگری بزرگی زدند و علیرغم آنکه ریچارد هلمز یکی از مطلعین این پروژه در سال ۱۹۷۳ بسیاری از اسناد را نابود کرده بود، حدود ۲۰ هزار سند باقیمانده که خیلی شانسی سالم ماندند بازخوانی شد. افشای جزئیات وحشتناک این جنایت در جلسات استماع سنا، منجر به عذرخواهی دولت آمریکا و پرداخت غرامت به برخی قربانیان شد.
 
هم‌زمان با این پروژه‌ها، طرح دیگری به نام «آکوستیک کیتی» (Acoustic Kitty) در دهه ۶۰ کلیک خورد که یکی از عجیب‌ترین پروژه‌های جاسوسی جنگ سرد محسوب می‌شود. هدف، تبدیل گربه‌ها به جاسوس‌های زنده از طریق کاشت میکروفون و فرستنده در بدن و آنتن در دم آن‌ها بود تا مکالمات سفارت‌خانه‌های شوروی را شنود کنند. 
 
این پروژه ۲۰ میلیون دلاری یک شکست کامل بود؛ چرا که گربه‌ها موجودات آموزش‌پذیری نبودند و به جای انجام مأموریت، به دنبال غذا یا استراحت می‌رفتند. 

در اولین آزمایش میدانی، گربه مجهز به تجهیزات جاسوسی هنگام عبور از خیابان توسط یک تاکسی زیر گرفته و پروژه برای همیشه لغو شد.
 
اما فقط گربه‌ها نبودند؛ ارتش آمریکا حتی تلاش کرد از کبوترها به عنوان هدایت‌کننده بمب استفاده کند، اما کبوترها طبق غریزه رفتار می‌کردند و هرگز به یک سلاح قابل اعتماد تبدیل نشدند. 
 
هم‌زمان با این‌ها، در دهه ۱۹۵۰ پروژه عجیب دیگری به نام «آوروکار» (Avrocar) کلید خورد. کانادایی‌ها و آمریکایی‌ها می‌خواستند یک بشقاب‌پرنده نظامی بسازند که با توانایی پرواز عمودی و رسیدن به سرعت‌های مافوق صوت، بمب‌افکن‌های شوروی را غافلگیر کند؛ اما این بشقاب‌پرنده در عمل فقط چند متر از زمین بلند می‌شد، به شدت ناپایدار بود و با وجود صرف بودجه‌های سنگین، هیچ‌گاه به میدان نبرد نرسید.
 
با عبور از این پروژه‌ها به یکی از پرحاشیه‌ترین و مرموزترین برنامه‌های معاصر، یعنی «پروژه هارپ» در آلاسکا می‌رسیم. هارپ که همواره در هاله‌ای از تئوری‌های توطئه قرار داشته، مجموعه‌ای از آنتن‌های بسیار قدرتمند است که رسماً برای مطالعه لایه یونوسفر جو ساخته شده است. 
 
با این حال، بسیاری معتقدند هارپ در واقع یک سلاح اقلیمی است؛ سلاحی که می‌تواند با گسیل امواج پرقدرت به سقف آسمان و داغ کردن لایه‌های جو، باعث تغییرات آب‌وهوایی، ایجاد طوفان، خشکسالی و حتی ایجاد زلزله‌های مهیب شود. اگرچه مقامات همواره این موضوع را رد کرده‌اند و در سال ۲۰۱۵ نیز اعلام شد که مدیریت پروژه از ارتش به دانشگاه سپرده شده، اما هنوز بسیاری هارپ را خطرناک‌ترین سلاح پنهان بشریت می‌دانند. 
 
البته توانایی‌های اثبات‌شده هارپ لزوماً به این موارد محدود نمی‌شود؛ این سیستم می‌تواند روی سیگنال‌های جی‌پی‌اس و ارتباطات ماهواره‌ای اختلال ایجاد کند یا به عنوان راداری برای نفوذ به اعماق زمین و شناسایی پایگاه‌های زیرزمینی به کار رود. هرچند همه این‌ها همچنان اطلاعات تایید نشده درباره هارپ است.
 
فراتر از هارپ، سلاح‌های انرژی هدایت‌شده یا ADS (Active Denial System) وارد میدان شده‌اند. این‌ها سلاح‌های مایکروویوی هستند که پرتوهای نامرئی شلیک می‌کنند؛ وقتی این پرتو به پوست انسان برخورد می‌کند، مولکول‌های آب در لایه سطحی پوست را به شدت داغ می‌کند؛ در نتیجه فرد بدون اینکه واقعاً بسوزد، احساس می‌کند در کوره گیر افتاده یا بدنش در حال سوختن است. این سلاح غیرکشنده برای متفرق کردن جمعیت یا عقب‌راندن دشمن، در سال ۲۰۰۰ به طور رسمی رونمایی شد.
 
در این رونمایی عده‌ای داوطلب اجازه دادن سلاح روی آن‌ها آزمایش شود. این داوطلبین در فاصله‌ای مشخصی دچار عوارض سوختگی ناپایدار می‌شدند و به محض آن‌که جای خود را عوض می‌کردن و عقب می‌رفتند عوارض سوختگی هم به سرعت متوقف می‌شد.
 
در نهایت، رقابت بین قدرت‌های بزرگ هیچ‌گاه پایان نیافته است. شوروی سابق و روسیه امروز نیز پروژه‌های فوق‌سری خود را داشته‌اند که به دلیل ساختار بسته امنیتی‌شان، بسیاری از آن‌ها برخلاف پروژه‌های سی‌آی‌ای هنوز افشا نشده است. 
 
برخی معتقدند سلاح‌های صوتی که در ونزوئلا علیه تیم محافظتی مادورو استفاده شد، تنها چشمه‌ای از تکنولوژی‌های نوظهوری است که قرار است جنگ‌های آینده را بدون شلیک حتی یک گلوله و تنها با امواج و فرکانس‌ها به نفع قدرت‌ها به پایان برساند. ظاهرا مرز بین علم و سلاح گاهی به قیمت انسانیت و حریم شخصی افراد جابه‌جا شده و دنیای سلاح‌های پنهان، بسیار تاریک‌تر از آن چیزی است که در اخبار رسمی گزارش می‌شود.