تمسخر بی‌شرمانه جان‌باختگان معترض توسط مجری صداوسیما + ویدیو

یکی از مجریان شبکه افق صداوسیما، وابسته به سپاه پاسداران، با طرح سوالی چهار گزینه‌ای در مورد نحوه نگهداری پیکر‌های معترضان کشته‌شده در انقلاب ملی ایرانیان، با لودگی و لحنی طعنه‌آمیز به موضوع پرداخت.

سقوط اخلاق در رسانه ملی در این برنامه، صرفاً یک اشتباه رسانه‌ای ساده نبود، بلکه نمایش عریان از دست رفتن قطب‌نمای اخلاقی در تریبونی است که مدعی نمایندگی افکار عمومی است. 

یکی از مجریان شبکه افق (متعلق به سپاه پاسداران) به تمسخر کشته‌شدن هزاران نفر از مردم ایران و دلقکبازی با نگهداری جسدهای معترضان در کانتینر پرداخته است.
آرزو دارم که این هیولا به‌زودی داغ عزیزانش را ببیند تا بفهمد که اینگونه با قلب زخمی میلیون‌ها ایرانی بازی نکند.#IranMassacre pic.twitter.com/k6bcmIR3C1

— Mehdi Mousavi مهدی موسوی (@Mousavi1355) February 1, 2026

لودگی در مورد نحوه نگهداری پیکر جان‌باختگان، توهین مستقیم به شعور مخاطب و جریحه‌دار کردن عمدی احساسات خانواده‌هایی است که در سوگ عزیزانشان نشسته‌اند. این رفتار نشان می‌دهد که برای برخی برنامه‌سازان، مرزهای انسانیت کاملاً جابه‌جا شده و رنج عمیق هم‌وطنان تنها به دستمایه‌ای برای شوخی‌های سخیف و رقابت‌های سیاسی تبدیل شده است.

استفاده از فرمت طنز و سوال چهار گزینه‌ای برای موضوعی که با خون و مرگ گره خورده، تلاشی سیستماتیک برای عادی‌سازی فاجعه و بی‌ارزش کردن جان انسان است. 

وقتی یک مجری با لحنی طعنه‌آمیز درباره پیکر معترضان صحبت می‌کند، در واقع در حال تخریب لایه‌های همدلی در جامعه و تبدیل «مرگ» به یک ابزار سرگرمی سیاسی است. 

این نوع برخورد، خشونت پنهانی را به نمایش می‌گذارد که حتی پس از پایان حیات فرد نیز دست از سر او بر نمی‌دارد و فاصله‌ی میان رسانه‌ی وابسته و واقعیت‌های کف خیابان را به دره‌ای عمیق و پرناشدنی تبدیل می‌کند.

این رویکرد وقیحانه در تضاد کامل با ادعاهای فرهنگی و مذهبی رسانه‌ای است که همواره بر «حرمت میت» و احترام به سوگوار تأکید می‌کند. لودگی و طعنه‌های زشت علیه جان‌باختگان معترض، با ابتدایی‌ترین موازین اخلاق بشری و آیین‌های سنتی ما در تضاد است. 

این واقعه ثابت کرد که حتی باورهای اصیل نیز در مسلخ پروپاگاندا قربانی می‌شوند و هرگاه پای منافع جناحی در میان باشد، احترام به کرامت انسانی و حرمت ابدی مرگ به سادگی زیر پا گذاشته می‌شود.

چنین رفتارهایی مهر تأییدی بر این واقعیت است که این رسانه نه تنها صدای مردم نیست، بلکه به ابزاری برای تحقیر و نمک پاشیدن بر زخم‌های جامعه تبدیل شده است. 

برخورد گزینشی با جان انسان‌ها و طبقه‌بندی آن‌ها به گروه‌هایی که حتی پس از مرگ هم شایسته احترام نیستند، زخمی عمیق بر پیکره ملی است. این دست برنامه‌ها تنها به انزوای بیشتر رسانه رسمی دامن می‌زنند.

علاوه بر این، چنین رفتارهایی نشان‌دهنده ترسی پنهان است که پشت نقاب لودگی مخفی شده است؛ تلاشی مذبوحانه برای کوچک‌انگاری ابعاد یک تراژدی ملی که با تمسخر، سعی در بی‌اهمیت جلوه دادن حقایق تاریخی دارد. 

این نوع برنامه‌سازی با هدف گرفتن عامدانه کرامت جان‌باختگان، نه تنها یک بن‌بست حرفه‌ای برای سازندگانش محسوب می‌شود، بلکه گواهی بر این واقعیت است که وقتی استدلال و منطق به پایان می‌رسد، رسانه به ابزار توهین و تحقیر متوسل می‌شود تا از مواجهه با حقیقت فرار کند.

بازتاب چنین برخوردهایی در فضای عمومی، تنها به تعمیق کینه و گسست اجتماعی منجر خواهد شد. رسانه‌ای که به جای مرهم بودن، خود به منبع تولید خشم و نفرت تبدیل می‌شود، در واقع تیشه به ریشه مشروعیت خود می‌زند. 

نادیده گرفتن ساحت مقدس سوگواری و تبدیل کردن پیکرهای بی‌جان به سوژه طنز سیاسی، لکه‌ ننگی بر دامان اخلاق رسانه‌ای است که حافظه تاریخی ملت ایران آن را هرگز فراموش نخواهد کرد و در زمان مناسب، قضاوت سختی درباره این بی‌حرمتی‌ها خواهد داشت.