لحظه زیر گرفتن ماموران سرکوب با خودرو در گلشهر کرج + ویدیو

ویدئویی در اختیار منوتو قرار گرفته که نشان می‌دهد در گلشهر کرج، خودروی یک معترض با یکی از نیروهای حکومتی برخورد می‌کند.

بر اساس گزارش رسیده این ویدئو در ۱۹ دی ۱۴۰۴ ضبط شده است. توضیح همراه این ویدئو چنین است: «اول زیرش می‌کند، بعد آمد سر کوچه و با دست خالی به سمت آن‌ها سنگ پرتاب کرد، آن‌ها هم شلیک می‌کردند و در نهایت ماشین را آتش زد.»

ویدئویی در اختیار منوتو قرار گرفته که نشان می‌دهد در گلشهر کرج، خودروی یک معترض با یکی از نیروهای حکومتی برخورد می‌کند. بر اساس گزارش رسیده این ویدئو در ۱۹ دی ۱۴۰۴ ضبط شده است. توضیح همراه این ویدئو چنین است: «اول زیرش می‌کند، بعد آمد سر کوچه و با دست خالی به سمت آن‌ها سنگ پرتاب… pic.twitter.com/heHg2vnsMj

— اتاق خبر منوتو (@ManotoNews) January 24, 2026

--------
عدالت در مسلخ قدرت؛ چرا جهان باید در برابر قساوت علیه معترضان بایستد؟

🎥 ویدیویی که حساب کاربری وحید آنلاین منتشر کرده است پیکر مجروح یک جوان را در جریان اعتراضات گوهردشت کرج در روز ۱۸ دی نشان می‌دهد. در این ویدیو افرادی که سعی در کمک به این مجروح دارند، با اشاره به نزدیک شدن نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی می‌گویند: «ببرینش، ببرینش، دارن میان» pic.twitter.com/1ropS2258O

— ایران وایر (@iranwire) January 24, 2026

استفاده از ابزارهایی چون حبس انفرادی طولانی‌مدت، ضربات کابل، و محرومیت از مراقبت‌های پزشکی برای مجروحان اعتراضات، تنها بخشی از رویه قضایی است که در آن حقوق اولیه انسانی هیچ جایگاهی ندارد. دادگاه‌های چند دقیقه‌ای و صدور احکام سنگین مانند اعدام برای معترضانی که تنها خواستار آزادی و عدالت بوده‌اند، اوج بی‌رحمی نظامی را نشان می‌دهد که عدالت را قربانی بقای خود کرده است.

علاوه بر سرکوب مستقیم در خیابان، دولت ایران از طریق ایجاد فضای ارعاب در خانواده‌های جان‌باختگان، فشار مضاعفی را بر جامعه وارد می‌کند. تهدید خانواده‌ها برای عدم برگزاری مراسم سوگواری، ربودن پیکر کشته‌شدگان و دفن پنهانی آن‌ها در نقاط دورافتاده، و بازداشت والدینی که به دنبال دادخواهی فرزندانشان هستند، لایه‌های جدیدی از قساوت را نمایان می‌سازد. 

این رفتارها نه تنها نقض فاحش حقوق بشر، بلکه زیر پا گذاشتن تمامی موازین اخلاقی و سنتی جامعه ایران است. هدف از این اقدامات، شکستن روحیه مقاومت در میان مردم و تحمیل سکوتی اجباری از طریق ایجاد وحشت عمومی است تا هیچ‌کس جرأت به چالش کشیدن ساختار قدرت را نداشته باشد.

در مواجهه با این حجم از جنایات، مسئولیت جامعه جهانی تنها به صدور بیانیه‌های محکومیت محدود نمی‌شود. جهان باید درک کند که سکوت در برابر سرکوب در ایران، چراغ سبزی به خودکامگی در سراسر جهان است. دولت‌های دموکراتیک باید فراتر از کلمات، اقدامات دیپلماتیک و حقوقی جدی‌تری را در پیش بگیرند. 

اخراج سفرای جمهوری اسلامی، اعمال تحریم‌های هدفمند علیه مقامات و نهادهای دخیل در سرکوب، و حمایت از ایجاد مکانیسم‌های بین‌المللی برای مستندسازی جنایات به منظور محاکمه عاملان در دادگاه‌های بین‌المللی، از جمله گام‌های ضروری است. 

انزوای سیاسی و اقتصادی رژیمی که به روی مردم خود آتش می‌گشاید، باید به اولویت اول سیاست خارجی کشورهای مدعی حقوق بشر تبدیل شود.

در نهایت، پاسخ جهان به این بی‌رحمی باید «همبستگی فعال» با مردم ایران باشد. این همبستگی شامل تضمین دسترسی معترضان به اینترنت آزاد، حمایت از فعالان مدنی و فراهم کردن بسترهایی برای شنیده شدن صدای مظلومیت ایرانیان در مجامع بین‌المللی مانند شورای امنیت و شورای حقوق بشر سازمان ملل است. 

جهان نباید اجازه دهد که موضوعات دیگر، از جمله مذاکرات هسته‌ای، بر حقیقت تلخ سرکوب مردم ایران سایه افکند. تنها با فشار همه‌جانبه و به رسمیت شناختن حق دفاع مشروع مردم ایران در برابر ظلم است که می‌توان امیدوار بود ماشین سرکوب متوقف شده و عدالت برای قربانیان این سال‌های سیاه محقق شود.