ساختمان شهرداری منطقه ۵ کرج به آتش کشیده شد + ویدیو

ساختمان «شهرداری کرج در خیابان حدادی» ساختمان، شهرداری منطقه ۵ کرج، در گلشهر، در تقاطع خیابان‌های مصطفی خمینی و حدادی روز جمعه به آتش کشیده شد.

فکتنامه: روز جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، ویدیویی از یک ساختمان بزرگ در حال سوختن منتشر و گفته شده ساختمان «شهرداری کرج در خیابان حدادی» است.

شهرداری کرج هم سردش شده بود! pic.twitter.com/gCHDTNirGs

— Ashkan Khatibi (@KhatibiOfficial) January 9, 2026

بررسی‌های فکت‌نامه نشان می‌دهد این ساختمان، شهرداری منطقه ۵ کرج، گلشهر، در تقاطع خیابان‌های مصطفی خمینی و حدادی است. ساختمان پشت شهرداری، بانک شهر در ضلع شمالی ساختمان و چراغ‌های راهنمایی از جمله شواهدی است که تایید می‌کند ویدیو مربوط به همین ساختمان است.

خیزش ملی ایرانیان در دی‌ماه ۱۴۰۴ به نقطه‌ای بازگشت‌ناپذیر رسیده است و اکنون لرزه‌های این قیام سراسری، پایه‌های استبداد را در بیش از ۱۵۰ نقطه از کشور به لرزه درآورده است. 

برخلاف دفعات پیشین، این بار شعله‌های اعتراض نه از یک واقعه منفرد، بلکه از انباشت دهه‌ها تحقیر، فساد و سقوط بی‌سابقه ارزش پول ملی زبانه کشیده و به سرعت از بازار تهران به قلب شهرهای بزرگی چون مشهد، شیراز، اصفهان، تبریز و کرج سرایت کرده است. 

مردم در این کلان‌شهرها با اراده‌ای پولادین، خیابان را به تسخیر خود درآورده‌اند و با نادیده گرفتن تهدیدهای نهادهای امنیتی، نشان دادند که دیوار ترس برای همیشه فرو ریخته است. 

این خیزش که حالا به تمام ۳۱ استان کشور گسترش یافته، نه تنها یک اعتراض اقتصادی، بلکه یک نبرد تمام‌عیار برای بازپس‌گیری میهن از چنگال رژیمی است که تنها زبان گلوله و سرکوب را می‌شناسد.

در مناطق غربی و جنوبی ایران، به‌ویژه در استان‌های کردستان، ایلام، لرستان و خوزستان، خیابان‌ها به میدان نبردی نابرابر اما حماسی تبدیل شده‌اند. شهرهایی مانند ملکشاهی، کرمانشاه، سنندج، اهواز، آبادان و ایذه گواه شجاعت بی‌نظیر ملتی هستند که با دستان خالی در برابر یگان‌های ویژه و نیروهای لباس‌شخصی ایستاده‌اند. 

در ملکشاهی و کرمانشاه، گزارش‌ها حاکی از درگیری‌های سنگین تن‌به‌تن است که در آن معترضان با استفاده از سنگ و موانع خیابانی، راه را بر ماشین سرکوب بسته‌اند. 

رژیم با گسیل داشتن نیروهای زمینی سپاه و استفاده از سلاح‌های جنگی در این مناطق سعی در ایجاد رعب و وحشت دارد، اما پاسخ مردم در خیابان‌های سنگربندی شده، چیزی جز پایداری و فریاد آزادی نبوده است؛ نبردی که در آن اراده معترض برای تغییر، بر تجهیزات نظامی غلبه کرده است.

آنچه این دوره از اعتراضات را متمایز می‌کند، حضور بی‌باکانه نسل‌های مختلف است که دوشادوش یکدیگر در برابر نیروهای ضدشورش صف‌آرایی کرده‌اند. 

از پیرزنانی که در شیراز و کازرون با تیروکمان سنگی به دفاع از جوانان برخاسته‌اند تا دانشجویانی در تهران و مشهد که سینه خود را در برابر شلیک مستقیم سپر کرده‌اند، همگی یک هدف واحد را دنبال می‌کنند. در پایتخت، کانون‌های شورشی در محدوده بازار، دانشگاه تهران و میدان‌های اصلی شهر، نیروهای امنیتی را به استیصال کشانده‌اند؛ به طوری که حتی قطع کامل اینترنت و برقراری حکومت نظامی اعلام‌نشده نیز نتوانسته است مانع از تجمع‌های شبانه و اعتصابات سراسری شود. 

مردم با ایجاد زنجیره‌های انسانی و درگیری مستقیم با پلیس موتورسوار، تلاش می‌کنند از بازداشت هم‌رزمان خود جلوگیری کنند و با بازپس‌گیری خیابان، حاکمیت را در موضع ضعف مطلق قرار دهند.

این قیام خونین که با کشته شدن ده‌ها تن از فرزندان ایران از جمله در شهرهایی چون همدان، ساری، ازنا و چناران همراه بوده، اکنون به یک جنبش جهانی برای سرنگونی تبدیل شده است. 

یورش نیروهای سرکوبگر به بیمارستان‌ها در ایلام و تهران برای ربودن مجروحان، تنها چهره سفاک رژیم را برای جهانیان آشکارترا کرده و خشم عمومی را دوچندان نموده است. 

ایران امروز در میان خون و دود ایستاده، اما این بار مردم مصمم هستند تا کار را تمام کنند. این نبرد، نبردِ نهایی ملتی است که از میان خاکستر تبعیض برخاسته و با تکیه بر همبستگی ملی در شهرهایی نظیر بندرعباس، بوشهر، قزوین و رشت، به سوی فردایی بدون استبداد گام برمی‌دارد. 

اراده ایرانیان برای تغییر رژیم و دفاع از تمامیت وطن، اکنون به حقیقتی غیرقابل‌انکار در معادلات بین‌المللی تبدیل شده و پایان این نظام دیکتاتوری را بیش از هر زمان دیگری نزدیک نشان می‌دهد.