بانوی سالخورده شیرازی با تیر و کمان سنگی به میدان آمد + ویدیو

این بار آنچه در خیابان‌های ایران می‌گذرد، نه یک اعتراض صنفی و گذرا، بلکه یک فروپاشی اخلاقی و سیاسی کامل برای رژیمی است که تمام مشروعیت خود را در میان خون و باروت از دست داده است. 

تفاوت بنیادین این خیزش با دهه‌های گذشته در این است که ترس، به عنوان اصلی‌ترین ابزار بقای رژیم، فرو ریخته و جای خود را به خشم و شجاعتی آگاهانه داده است. مردم ایران امروز به این باور رسیده‌اند که بقای این سیستم به معنای نابودی قطعی وطن است؛ لذا اعتراضات از لایه‌های اصلاح‌طلبانه عبور کرده و مستقیماً قلب استبداد را هدف گرفته است. 

شیراز، حضور یک زن سالمند در اعتراضات که تیرکمان سنگی آورده و می‌گوید که می‌خواهد از جوانان حمایت کند.#شیراز #اعتراضات_سراسری #نه_به_جمهورى_اسلامى #یاری_مدنی_توانا pic.twitter.com/vww97StNuW

— توانا Tavaana (@Tavaana) January 10, 2026

این بار، ملت ایران نه برای «تغییر رفتار»، بلکه برای «تغییر ساختار» و بازپس‌گیری کرامت انسانی خود به میدان آمده است.

تداوم این خیزش در میان دود و آتش نشان‌دهنده یک بلوغ سیاسی بی‌سابقه است که تمام شکاف‌های جنسیتی، قومیتی و طبقاتی را به نفع یک هدف واحد—سقوط رژیم—کنار زده است. 

حضور شجاعانه زنان در خط مقدم و همراهی نسل‌های مختلف، از نوجوانان دهه‌هشتادی تا پیرزنان تیروکمان‌به‌دست در شیراز، گواهی بر این مدعاست که جامعه ایران به یک همبستگی پولادین رسیده است. 

رژیم با شلیک مستقیم و سرکوب عریان تنها بنزین بر آتش خشمی می‌ریزد که دهه‌ها زیر خاکستر تبعیض و فساد انباشته شده بود. این اراده ملی، دیگر با وعده‌های پوشالی یا تهدیدهای امنیتی خاموش نمی‌شود، زیرا ملت به سیم آخر زده است.

نکته متمایز دیگر، بازتاب جهانی این شجاعت است که موازنه قدرت را در منطقه به نفع مردم تغییر داده است. 

در حالی که رسانه‌های اسرائیلی با هیجان و رسانه‌های عربی با بیم و امید، لرزه‌های بیت رهبری را رصد می‌کنند، افکار عمومی جهان متوجه شده است که مردم ایران بزرگترین نیروی صلح‌طلب منطقه هستند که می‌خواهند با سرنگونی این رژیم جنگ‌طلب، ثبات را به خاورمیانه بازگردانند. 

دفاع از مردم ایران امروز نه یک انتخاب اخلاقی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای جهان است. ملتی که در برابر تانک و گلوله با دست خالی و اراده‌ای آهنین ایستاده، شایسته آن است که جامعه بین‌المللی فراتر از کلمات، حق دفاع مشروع آن‌ها را به رسمیت بشناسد.

این نبرد نبردِ «نور در برابر تاریکی» است؛ تقابل ملتی که عاشق زندگی است با رژیمی که ایدئولوژی‌اش بر ستایش مرگ و نیستی بنا شده است. خیابان‌های خونین ایران امروز گواهی می‌دهند که هیچ قدرتی بالاتر از اراده یک ملت متحد نیست. 

رژیم در محاصره خشم مردمی قرار گرفته که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند جز زنجیرهایشان. این بار پایان ماجرا متفاوت خواهد بود، چرا که مردم ایران تصمیم خود را گرفته‌اند: آن‌ها می‌خواهند بر ویرانه‌های این استبداد دینی، کشوری آباد، آزاد و سکولار بنا کنند. 

پیروزی محتوم است، زیرا رژیمی که با خون آغاز شد، اکنون در دریای خونینی که خود به راه انداخته، غرق خواهد شد.