چرا دستگیری مادورو لرزه بر اندام حاکمان تهران انداخت؟؛ اعتراف به وحشت از «طرح ربایش» در صداوسیما

یک کارشناس صداوسیما مدعی شد آمریکا طرح ربایش که در دستگیری مادورو در ونزوئلا پیاده کرد را طی جنگ ۱۲ روزه در ایران هم داشته، اما در اجرای آن شکست خورده است.

انتشار خبر دستگیری و نمایش تحقیرآمیز نیکلاس مادورو در زنجیر عدالت آمریکا، لرزه‌ای عمیق بر اندام نظام حکمرانی در ایران انداخته و موجی از وحشت را در لایه‌های مختلف قدرت برانگیخته است. 

کارشناس صداوسیما: آمریکا طرحی مشابه ربایش مادورو را می‌خواست در ایران اجرا کند pic.twitter.com/mWQw5h4YGz

— Iranian UK (@IranianUk) January 4, 2026

ادعاهای اخیر کارشناس صداوسیما مبنی بر وجود طرحی مشابه برای ربایش سران جمهوری اسلامی در جریان یک جنگ ۱۲ روزه، بیش از آنکه یک افشاگری نظامی یا امنیتی باشد، بازتاب‌دهنده هراس بنیادینی است که سراپای حکومت را فراگرفته است. 

این نوع روایت‌سازی‌ها نشان می‌دهد که اتاق‌های فکر نظام به خوبی درک کرده‌اند که چگونه ابزارهای مدرن اطلاعاتی و عملیاتی می‌توانند در چشم‌برهم‌زدنی، حصارهای امنیتی دیکتاتورها را در هم شکسته و آن‌ها را از تخت قدرت به کریدورهای سرد و بی‌روح بازداشتگاه‌های بین‌المللی منتقل کنند؛ سرنوشتی که اکنون برای تهران نه یک احتمال دور، بلکه به یک کابوس شبانه‌روزی و ملموس تبدیل شده است.

وحشت اصلی سران تهران از این است که مدل سقوط مادورو ثابت کرد هیچ سیستم پدافندی، هیچ نیروی شبه‌نظامی وفادار و هیچ ائتلاف استراتژیکی نمی‌تواند مانع از اجرای عدالت بین‌المللی شود. 

آن‌ها با نگرانی شاهد بودند که چگونه متحد استراتژیکشان، کسی که گمان می‌کردند با نفت و پهپاد و حمایت‌های سیاسی آن‌ها نفوذناپذیر شده است، در نهایت در برابر اراده جدی برای بازداشت مجرمان بین‌المللی تنها ماند. 

ترس از تکرار سناریوی «پِرپ واک» (نمایش متهم) برای مقامات ایرانی باعث شده است تا آن‌ها با دستپاچگی به روایت‌سازی‌های مضحک روی بیاورند و مدعی شوند که از طرح‌های مشابه جان سالم به در برده‌اند؛ غافل از اینکه اعتراف به وجود چنین طرح‌هایی، خود بزرگترین نشانه از آسیب‌پذیری و رخنه در سیستم‌های امنیتی است که روزی ادعای برتری در منطقه را داشتند.

این گفتگوهای هراس‌آلود در رسانه‌های دولتی ایران، پرده از این واقعیت برمی‌دارد که نظام به خوبی می‌داند تاریخ مصرف حاکمانی که بر خون و سرکوب تکیه زده‌اند، منقضی شده است. 

شباهت‌های ساختاری میان رژیم مادورو و حکومت ایران—از فساد افسارگسیخته و قاچاق سازمان‌یافته تا انزوای بین‌المللی و تنفر عمومی داخلی—باعث شده تا آن‌ها خود را در آینه سرنوشت مادورو ببینند. 

ادعای شکست طرح آمریکا در ایران، تنها تلاشی مذبوحانه برای روحیه دادن به بدنه لرزان نیروهای سرکوبگر است تا به آن‌ها القا کنند که امنیتشان تضمین شده است؛ اما حقیقت این است که وقتی دیکتاتوری در کاراکاس به آن شکل ذلیلانه به زانو درآمد، هیچ دیواری در تهران آنقدر بلند نیست که بتواند حاکمانش را از فرجام مشابه و سزاوارانه مصون بدارد.

تبدیل شدن موضوع ربایش و دستگیری سران حکومت به بحث داغ در رسانه ملی، نشان‌دهنده تغییر فاز از «تهاجم پوشالی» به «دفاع از سر استیصال» است. آن‌ها اکنون به جای رویاپردازی برای صدور انقلاب، در حال بحث درباره چگونگی فرار از چنگال عدالت و جوخه‌های بازداشت بین‌المللی هستند. 

سرنوشت مادورو به عنوان یک درس تاریخی پیش روی آن‌هاست؛ مردی که سزاوارانه بازداشت شد تا بهای خیانت به ملت خود را بپردازد. 

مقامات ایران می‌دانند که در صورت وقوع سناریوی مشابه، نه تنها هیچ نیروی خارجی به نجات آن‌ها نخواهد آمد، بلکه خیابان‌های ایران نیز برخلاف تصورشان، نه برای دفاع از آن‌ها، بلکه برای جشن گرفتن پایان یک استبداد دیگر، لبریز از جمعیت خواهد شد.