آمنه بهرامی به ایران برگشت
بعد از آن حادثه شوم یک لحظه هم مایوس نشد و با امید به آینده نگریست. همین انگیزه قوی سبب شد برخلاف افرادی که پیشتر قربانی اسیدپاشی شده بودند نامش هر از گاهی در مطبوعات دیده شود.
به گزارش انتخاب به نقل از مشرق ؛ حالا نام آمنه بهرامی نوا، دختری که سال ها قبل قربانی اسیدپاشی خواستگار انتقام جویش شد به نمادی از سخت کوشی و امید تبدیل شده است.
او بامداد یکشنبه بعد از حضور ۹ماهه اش در اسپانیا، به کشور بازگشت و شامگاه همان روز در خانه اش میزبان خبرنگار خراسان بود و درباره آخرین وضعیت پزشکی اش صحبت کرد.وقتی اسپانیا بودی خبرهای خوبی از عمل های جراحی ات در روزنامه خراسان منتشر شد. از آخرین روند این جراحی ها بگو.من آذر سال گذشته به بارسلون رفتم. در این مدت ۵ جراحی سخت را پشت سر گذاشتم.
به گزارش خراسان،آن زمان به دلیل مصرف داروهای زیاد اضافه وزن داشتم و پزشکان در اولین اقدام ۳ کیلو گوشت از بدنم برداشتند. بعد از آن یک بادکنک زیر گلویم کار گذاشتند تا پوست زیر گلویم که حالت چسبیده داشت ترمیم شود. در ادامه این پوست ترمیم شد و چهارمین عمل جراحی، درست کردن پلک برای چشم چپم بود.
در این عمل دکترها مقداری از پوست بازو و دهانم را برداشتند و برایم پلک درست کردند و بالاخره پنجمین جراحی مربوط به پیوند قرنیه و شبکیه چشمم بود. متخصصان اسپانیایی در حقیقت برایم یک چشم ساختند. همه این جراحی ها در کلینیک ایمو بارسلون و توسط سه متخصص به نام های دکتر مدل، اسکارگریس و متئو انجام شد.
پس تا بیناشدن فاصله زیادی نداری؟
دکترم گفت دو ماه دیگر باید برگردم تا جراحی دیگری انجام شود. بعد از آن اگر مشکلی پیش نیاید و خدا بخواهد چشمم حدود ۳۰درصد بینا می شود و بعد از سال ها دوباره می توانم ببینم.
همیشه مشکل مالی تو را عذاب می داد. اما این بار این مشکل رفع شد. چه کسی به تو کمک کرد؟
همه هزینه های این جراحی ها را دفتر آقای دکتر صفارنطنزی سفیر ایران در مادرید از طریق ریاست جمهوری پرداخت کردند. در اینجا جا دارد از آقای رئیس جمهور، آقای صالحی و دکتر صفارنطنزی تشکر کنم.اگر آن ها کمک نمی کردند معلوم نبود چه بلایی به سرم می آمد. اما حالا خدا را شکر همه چیز به خوبی پیش می رود.
وضعیت زندگی در اسپانیا چطور است؟
من در طبقه چهارم یک آپارتمان به تنهایی زندگی می کنم. در این سال ها هر بار مجبور شدم در یک گوشه ای از بارسلون زندگی کنم.
در این مدتی که در ایران هستی چه برنامه های داری؟
من حدود دو ماه در ایران می مانم. یکی از کارهایی که قرار بود انجام دهم رونمایی کتابم بود. قرار بود کتاب چشم در برابر چشم شهریور رونمایی شود اما متاسفانه هنوز نتوانستم برای کتابم مجوز بگیرم. اما کار اصلی ام پیگیری دیه ام است. چند روز بعد از این که جوان اسیدپاش را بخشیدم به من گفتند چون از قصاص گذشتی دیه چشمت به تو تعلق نمی گیرد. سرپرست دادسرای جنایی روزهای اول به من گفت اشتباه کردم اما بعد گفتند نه دیه چشمت دیگر به تو تعلق نمی گیرد و فقط می توانی دیه دست، صورت و موهایت را بگیری. حالا می خواهم از طریق آقای محسنی اژه ای این موضوع را پیگیری کنم تا حقم پایمال نشود.
قبل از این که پسر اسیدپاش را ببخشی تصمیمی برای این کار گرفته بودی یا تصمیم ات لحظه ای بود؟
فقط دکتر مدل و یکی دیگر از پزشکانم از تصمیم ام باخبر بودند. به جز آن ها این موضوع را با هیچ کس دیگر در میان نگذاشته بودم. وقتی مجید به دست و پایم افتاد و آن غرور کاذبش شکست گفتم از قصاص گذشتم. او تا آن زمان حتی از من معذرت خواهی هم نکرده بود.
بعد از آن شروع به معذرت خواهی کرد. او عینکی است اما آن زمان عینک نداشت. گفت من که عینک ندارم نمی توانم ببینم تو در این سال ها چه عذابی کشیده ای. من چه کاری کردم. خدا جوابم را بدهد. شرمنده ام.