حمله وحشیانه با چاقو به تجمع شماری از مخالفان جمهوری اسلامی در شهر بیرمنگام بریتانیا + ویدیو

بابک تقوایی در شبکه ایکس نوشت:

بعدازظهر امروز، گروهی از افراد اسلام‌گرا با سلاح سرد به تجمع شماری از مخالفان جمهوری اسلامی در شهر بیرمنگام بریتانیا حمله کردند.

در بیرمنگام یک مسلمان زنازاده طرفدار جمهوری‌اسلامی و پلشتین برای ایرانی‌ها قمه‌ کشید که توسط مبارزین ادب شد#مرگ_بر_جمهوری_اسلامی_ومزدوران_حرامزاده‌اش #DigitalBlackOutİran #KingRezaPahlavi‌ForIran pic.twitter.com/lcPOCiE0Qf

— آوای ایران (@Avayiran) March 21, 2026

به گزارش منابع محلی، مهاجمان که چاقو در دست داشتند، به جمعی از فعالان و مخالفان ایرانی که در اعتراض به حکومت ایران تجمع کرده بودند یورش بردند. گفته می‌شود این افراد نوجوانانی با تبار عراقی و افغان بوده‌اند که بنا بر گزارش‌ها توسط نیروهای وابسته به سپاه پاسداران جذب و سازماندهی شده بودند.

در سال ۲۰۲۱ حدود ۲۹.۹٪ از جمعیت بیرمنگام خود را مسلمان معرفی کردند؛ این رقم در سال ۲۰۱۱ برابر با ۲۱.۸٪ و در سال ۲۰۰۱ حدود ۱۴.۳٪ بود که نشان‌دهنده افزایش قابل‌توجه در دو دهه اخیر است.

-----------

اخبار مرتبط:

نشریه بیلد گزارش داد که در جریان تظاهرات علیه جمهوری اسلامی روز شنبه در شهر هامبورگ آلمان، دو ایرانی با ضربات چاقو به شدت مجروح شدند که وضعیت یکی از آن‌ها وخیم گزارش شده‌است و در خطر جانی قرار دارد.

به گفته پلیس، در ارتباط با این حمله سه مظنون بازداشت شده‌اند. یکی از مجروحان از ناحیه پا و فرد دیگر از ناحیه پشت هدف ضربه چاقو قرار گرفته است.

Horrific scenes out of the German city of Hamburg this evening as reports of an Afghan invader stabbing a crowd of people who were protesting for freedom of Iran.

Early indications suggest 2 protesters were injured in the attack. pic.twitter.com/heBhhr43Ks

— Tommy Robinson 🇬🇧 (@TRobinsonNewEra) January 17, 2026

دیپلماسی ارعاب و سرکوب فرامرزی؛ چرا حاکمیت معترضان خارج از کشور را هدف می‌گیرد؟
حاکمیت در ایران اعتراضات خارج از کشور را نه صرفاً به عنوان یک کنش مدنی دوردست، بلکه به عنوان امتداد مستقیم تهدیدهای امنیتی داخلی می‌بیند. 

از نگاه دستگاه‌های امنیتی، تجمعات گسترده در پایتخت‌های جهانی باعث مشروعیت‌زدایی از نظام در مجامع بین‌المللی شده و فشار دیپلماتیک را برای بازگشت به میز مذاکره یا اعمال تحریم‌های جدید افزایش می‌دهد. به همین دلیل، تلاش می‌شود تا با استفاده از بازوهای نفوذی، تهدیدهای سایبری و حتی ایجاد فضای رعب برای خانواده‌های این افراد در داخل، هزینه‌ی فعالیت سیاسی در خارج از مرزها را تا حد ممکن بالا ببرد. 

این سرکوب که اغلب در قالب «سرکوب فرامرزی» (Transnational Repression) طبقه‌بندی می‌شود، با هدف گسستن پیوند میان بدنه اعتراضات داخلی و تریبون‌های خارجی صورت می‌گیرد.

در لایه دوم استراتژی حاکمیت، «جنگ روایت‌ها» نقش کلیدی ایفا می‌کند. دولت تلاش می‌کند معترضان خارج از کشور را نه به عنوان شهروندان دغدغه‌مند، بلکه به عنوان «اجیرشدگان قدرت‌های بیگانه» یا «جداافتادگان از واقعیت جامعه ایران» تصویر کند. 

با استفاده از این برچسب‌زنی، هرگونه کنشگری در خارج از مرزها به عنوان پروژه‌ای امنیتی از سوی دولت‌های متخاصم معرفی می‌شود تا از این طریق، اعتبار خواسته‌های آن‌ها در نگاه بخش‌های خاکستری جامعه داخلی مخدوش گردد. 

این رویکرد به حاکمیت اجازه می‌دهد تا به جای پاسخگویی به نقدها، با تغییر زمین بازی، معترضان را در جایگاه متهم به «خیانت به وطن» بنشاند و هرگونه سرکوب آن‌ها را تحت لوای حفظ امنیت ملی توجیه کند.

تناقض در گفتار رسمی و عملکرد امنیتی حاکمیت، یکی دیگر از ابزارهای مهار اعتراضات است. مقامات در تریبون‌های عمومی مدام از حق اعتراض سخن می‌گویند و مدعی هستند که تنها با «اغتشاشگران» برخورد می‌کنند، اما در عمل، دایره تعریف اغتشاش را تا دورترین تجمعات در اروپا و آمریکا گسترش می‌دهند. 

این سیاست «محکومیت بدون پذیرش مسئولیت» به این صورت عمل می‌کند که حاکمیت از یک سو خشونت‌های اعمال شده در خارج (مانند حملات فیزیکی یا تهدیدها) را به «خشم خودجوش هواداران» منتسب می‌کند و از سوی دیگر، با استفاده از نفوذ رسانه‌ای خود، روایت‌های متضاد ایجاد می‌کند تا افکار عمومی جهانی را دچار تردید نماید. 

آن‌ها هرگز به طور علنی مسئولیت سرکوب پنهان را نمی‌پذیرند تا از عواقب حقوقی در دادگاه‌های بین‌المللی مصون بمانند.

ترس از همبستگی ملی و تشکیل یک آلترناتیو قدرتمند، ریشه اصلی سخت‌گیری بر حامیان خارج از کشور است. حاکمیت به خوبی می‌داند که تجمعات میلیونی در خارج از ایران می‌تواند به عنوان موتور محرک و منبع الهام برای معترضان داخلی عمل کند. 

وقتی تصاویر حمایت‌های جهانی به داخل کشور مخابره می‌شود، حس انزوای معترضان داخلی شکسته شده و تاب‌آوری آن‌ها در برابر نیروهای امنیتی افزایش می‌یابد. 

به همین جهت، دولت با قطع دسترسی به اینترنت و پارازیت‌های ماهواره‌ای، و همزمان با تهدید فعالان بانفوذ در خارج، تلاش می‌کند تا زنجیره انتقال انرژی و امید میان ایرانیان سراسر جهان را پاره کند و هر گروه را در جزیره‌ای از ناامیدی محصور نگاه دارد.

در نهایت، استفاده از ابزار «دیپلماسی گروگان‌گیری» و فشار بر افراد دوتابعیتی، اهرم فشار نهایی برای خاموش کردن صداهای بلند در خارج از کشور است. 

حاکمیت با بازداشت‌های خودسرانه افرادی که برای دیدار با خانواده به ایران بازمی‌گردند، پیامی روشن به جامعه مهاجر می‌فرستد: «امنیت شما و عزیزانتان در گرو سکوت شماست». این نوع سرکوب سخت که با چاشنی محکومیت‌های اخلاقی و سیاسی همراه است، فضایی را ایجاد می‌کند که در آن کنشگر خارجی میان تعهد اخلاقی به جنبش و امنیت جانی خانواده‌اش در دو راهی سختی قرار می‌گیرد. 

این استراتژی، اگرچه در کوتاه‌مدت ممکن است لایه‌هایی از ترس ایجاد کند، اما در بلندمدت به تعمیق شکاف میان دولت و ملت و رادیکال‌تر شدن مطالبات منجر شده است.