پایان دیکتاتور، ضحاک کشته شد؛ جشن و پایکوبی مردم، خط و نشان کشیدن طرفداران حکومت

عطا محامد - ایران وایر

«خدای متعال همین‌طور حرف‌ می‌زد. در واقع زبان من بود، حرف خدا بود.» این گفته‌ها را «سیدعلی خامنه‌ای» رهبر سابق جمهوری اسلامی در سال ۱۴۰۲ عنوان کرد. او اکنون دیگر نه زبان خداست و نه رهبر جمهوری اسلامی. 

او نه پرچم اسلام را به امام زمان داد و نه توانست تمدن نوین اسلامی بسازد. در دروه رهبری ۳۷ ساله او بسیاری برای رهبر ماندنش خون گریستند، حالا از نبودنش خوشحالند و در خیابان‌ها شادی می‌کنند؛ شادی برای کشته‌شدن دیکتاتوری ۸۶ ساله که روز ۹ اسفند، در نتیجه‌ حملات مشترک آمریکا و اسراییل به بیتش، جان باخت.

بسیاری از رسانه‌های جمهوری اسلامی «خبر مرگ» خامنه‌ای را که توسط نخست وزیر اسراییل و رییس جمهور آمریکا اعلام شد، برای ساعت‌های تکذیب کردند، ولی همین تایید خبر توسط رییس جمهوری آمریکا کافی بود تا مردم ایران به خیابان‌ها بیایند و هلهله سر دهند. 

مردم در شهرهای مختلف از آغاز دوره‌ی جدیدی در ایران می‌گویند که دیگر علی خامنه‌ای در آن جایی ندارد؛ دوره‌ای که در آن دیگر «فرمانده معظمی» نیست که با فرمان «اغتشاشگر را باید سر جایش نشاند» زمینه‌ساز آن شود که در دی‌ماه هزاران معترض ایرانی جان خود را از دست بدهند.
شادی خیابان‌ها، انکار و تهدید طرفداران
در استان فارس جوانی داد می‌زند: «دارم خواب می‌بینم؟ سلام دنیای جدید!» لحظه مرگ خامنه‌ای برای بسیاری از ایرانیان نماد آغاز عصری تازه به شمار می‌رود؛ عصری که در آن «ضحاک» دیگر در قدرت نیست. 

پس از اعلام مرگ او، خیابان‌های شهرهای مختلف ایران از تهران و شیراز تا اصفهان و تبریز پر از شور و جشن خودجوش شد؛ مردم شبانه به رقص و هلهله پرداختند، آتش روشن کردند و با شعارهایی علیه رژیم، پایان ۳۷ سال رهبری مطلق‌گرایانه خامنه‌ای گرامی داشتند. 

این شادی تنها به داخل کشور محدود نماند، بلکه ایرانیان در سراسر جهان از لس‌آنجلس و تورنتو تا لندن و پاریس، به خیابان‌ها آمدند تا این رویداد تاریخی را جشن بگیرند و نارضایتی انباشته‌ این سال‌ها را فریاد کنند. بسیاری باور دارند که با رفتن خامنه‌ای، درهای تغییر اساسی روی کشور گشوده شده است.

خامنه‌ای در آخرین صحبت‌هایش مردم معترض ایران را «اغتشاشگر»، «پیاده‌نظام آمریکا» یا حتی «تروریست آموزش‌دیده» خوانده بود و با این سخنان و دستور سرکوب، هزاران نفر از مردم را در اعتراضات دی ماه به کام مرگ کشانده بود. 

حالا برخی در میان ناباوری و خوشحالی از نبودنش می‌گویند و می‌نویسند. شادی از مرگ او در فضای مجازی با کلمات کوتاهی مانندی «برای همیشه رفت»، «دیگه نیست»، «خامنه‌ای برای همیشه تمام شد»، «بالاخره رفت پیش دست راستش» بیان شد.

اما طرفداران او نبودنش را باور نمی‌کنند و حتی با کسانی که به خاطر مردنش خوشحالی کرده‌اند سر ستیز دارند. برخی از شهروندان از اصفهان و تهران گزارش داده‌اند که عده‌ای از نیروهای نظامی و بسیجی به مردمی که در حال شادی از مرگ او بودند، حمله کرده‌اند. 

برخی از چهره‌های نزدیک به سپاه نیز گفته‌اند «برید تو خیابون و هرکی رو دیدید شادی کرد از خجالتش در بیاید» و تهدید می‌کنند «گیر بیاریم زنده زنده میجوییمتون». یا در خیابان‌ها برخی در حمایت از خامنه‌ای تظاهرات کرده و می‌گویند «خامنه‌ای حسین این دوران است و ما در کنار او در برابر فرعونی که آمریکا و اسرائیل نماینده آن هستند، می‌ایستیم.»

در مقابل برخی دیگر از چهره‌های سیاسی و رسانه‌ای می‌گفتند مرگ خامنه‌ای صرفا شایعه است. برادر عروس خامنه‌ای گفت: «ورود شخص ترامپ و نتانیاهو در عملیات روانی گستردن شایعه شهادت مقام معظم رهبری، تلاش برای فریب و کشاندن مخالفان نظام به خیابان هاست!» یا «حمید رسایی»، نماینده تهران گفت: «با اطلاع می‌نویسم که امام خامنه‌ای در صحت و سلامت کامل هستند» او تاکید می‌کند که عَلم این انقلاب به دست خامنه‌ای به امام‌زمان خواهد رسید. 

یا مدیر روابط‌عمومی دفتر خامنه‌ای تاکید کرد: «در شرایطی که دشمن آمریکایی-صهیونی زیر ضربات سنگین غیورمردان نیروهای مسلح قرار گرفته به جنگ روانی روی آورده است.»

اما این جنگ رسانه‌ای که مقامات و چهره‌های جمهوری اسلامی از آن حرف می‌زدند دیری نپایید تا معلوم شود اقدامی است که خودشان در پیش گرفته‌اند و حوالی ساعت ۵ صبح ایران، مجری صدا و سیمای جمهوری اسلامی با چشمانی گریان در مقابل دوربین قرار گرفت و گفت: «ملت بزرگ ایران روح بلند پیشوای ملت بزرگ ایران و پیش قراول امت اسلامی حضرت امام خامنه‌ای با نوشیدن شهد گوارای شهادت در ماه مبارک رمضان به ملکوت اعلا پیوست.»  و طرفدارانش نوشتند: «شهادت بر او مبارک باد، پاداش یک عمر مجاهده برای او چیزی جز شهادت نباید می‌بود.»
پایان رویای مقاومت
آنچه خامنه‌ای را به کام مرگ کشاند سال‌ها جنگ طلبی بود. او راه پیروزی خود و نظام سیاسی‌اش را در مقابله با آمریکا و اسراییل می‌دانست. سال ۱۳۹۵ گفته بود آمریکایی‌ها می‌خواهند «وانمود کنند ملت ایران بر سر یک دوراهی قرار دارد و چاره‌ای ندارد جز اینکه یکی از این دو راه را انتخاب کند. 

آن دوراهی عبارت است از اینکه یا باید با آمریکا کنار بیایند، یا باید به‌طور دائم فشارهای آمریکا و مشکلات ناشی از آن را تحمل کنند» او تاکید کرده بود که غربی‌ها می‌خواهند به ذهن نخبگان کشور این ایده را تزریق کنند که «یا باید در مقابل آمریکا و خواست‌های او در موارد بسیاری کوتاه بیاییم، یا باید فشارهای آمریکا را، تهدیدهای آمریکا را، ضررهای ناشی از مخالفت با آمریکا را تحمل کنیم.» 

از نظرش «معنای این حرف این است که جمهوری اسلامی از مسایل اساسی‌ای که به حکم اسلام و به حکم برجستگی‌های نظام جمهوری اسلامی پایبند به آنها است، صرفِ‌نظر کند.» اما راهی که او پیشنهاد کرده بود، مقاومت بود.

سیاست مقاومت تنها پیشنهاد وی بود در برابر غرب بود و همه امکانات کشور را برای این ایده بسیج کرد تنها به دلیل این که به آمریکا اعتماد نداشت و مذاکره با آن‌ها را بی‌فایده می‌دانست و از «نفوذ» نگران بود. نفوذ ایده‌ای بود که او نه تنها برای سیاست بلکه برای فرهنگ هم داشت و مدام در مقابل آن به دنبال ساختن سد بود. از «شبیخون فرهنگی» می‌گفت و علیه روشنفکران موضع می‌گرفت. مواضعی که در عمل باعث کشته شدن ده‌ها روزنامه‌نگار و نویسنده شد. 

او این نگاه تنگ نظرانه خود به فرهنگ را بعدتر به فضای مجازی گره زد و از لزوم جهاد تبیین در مقابل جنگ نرم دشمن گفت. خامنه‌ای همواره توهم آن داشت که غرب و آمریکا چه به واسطه سند ۲۰۳۰ یونسکو چه به واسطه سرمایه‌گذاری در ایران نفوذ می‌کنند. ترس او از نفوذ میل او برای مقاومت را افزایش داده بود. 

در سال ۱۳۹۷ گفت: «همه‌ ملت ایران بدانند؛ جنگ نخواهد شد و مذاکره نخواهیم کرد» او افتخار می‌کرد به اینکه «جمهوری اسلامی هیچ جنگی را شروع نکرده‌» است و به جایش می‌گفت: «مقاومت» یعنی یک الگوی مبارزه‌ی پیگیر و همه‌جانبه در برابر «سازش» که «مسئله‌ فلسطین را زنده» نگه می‌دارد، «مانع اساسی در برابر پروژه‌های صهیونیستی» ایجاد می‌کند و با «تحمیل جنگ فرسایشی» برنامه‌ اصلیِ «رژیم صهیونیستی» که از سیطره بر کل منطقه است را ناکام می‌گذارد. در راستای این ایده بود که او با نیروهای سپاه در کشورهای مختلف منطقه به واسطه «محور مقاومت» نفوذ کرد.

خامنه‌ای در خرداد ۱۳۹۵ گفته بود علت اصلی فشارها و اتهام‌زنی‌های آمریکا و «استکبار» به جمهوری اسلامی، نه موشک و هسته‌ای و حقوق بشر، بلکه نپذیرفتن تبعیت از جبهه‌ی کفر و استکبار است؛ اگر ایران تبعیت را قبول می‌کرد، با همه‌ی این موضوعات هم کنار می‌آمدند و حتی نامی از حقوق بشر نمی‌آوردند. 

او اضافه می‌کند که طرف مقابل معمولاً این انگیزه را پنهان می‌کند، اما گاهی با اشاره به «ایدئولوژی» خود را لو می‌دهد؛ یعنی همان تفکر اسلامیِ استقلال‌طلب که زیر بار دشمن نمی‌رود. در عین حال تأکید می‌کند این رویکرد به معنای قطع رابطه با دنیا یا حصار کشیدن دور کشور نیست، بلکه یعنی ارتباط و مبادله با جهان همراه با حفظ هویت و شخصیت مستقل، با تکیه بر این ایده که «اگر مؤمن باشید، شما برترید.»

هدف عمده مقاومت او ایستادن در مقابل اسراییل بود. مواجهه با اسراییل ایده‌ای بود که او پیش از دوره ریاست جمهوری‌اش در سر داشت. وی زمانی که امام‌جمعه تهران بود گفته بود: «تا وقتى‌که این زخم متعفن، این غده‌ى چرکین در دل سرزمین‌هاى اسلامى و عربى به نام دولت غاصب اسراییل وجود دارد، ما نمی‌توانیم احساس کنیم که پیروز شده‌ایم.» رسیدن به مقام رهبری در سال ۱۳۶۸ فرصتی برای وی بود که خواست خودش را دنبال کند. سپاه بازوی او برای رسیدن به هدف بود. 

در سال ۱۳۹۲ خامنه‌ای خود را در چنان جایگاهی می‌دید که گفت: «اگر غلطی از آنها [سردمداران رژیم صهیونیستی] سر بزند، جمهوری اسلامی «ل‌آویو و حیفا را با خاک یکسان خواهد کرد.» آن‌ها چندین بار به مواضع ایران حمله کردند اما او هرگز به وعده‌اش عمل نکرد. 

خرداد سال ۱۴۰۴ وی به آن جنگی که با اسراییل می‌خواست دست یافت، تلفات بسیاری متحمل شد ولی در تیرماه ۱۴۰۴ گفت: «رژیم صهیونی با آن همه هیاهو، با آن همه ادعا، در زیر ضربات جمهوری اسلامی تقریباً از پا درآمد و له شد.» حالا آن نظامی که او می‌گفت «له» شده،  روز ۹ اسفند به زندگی او که شمع هزاران زندگی را با تصمیماتش خاموش کرده بود، پایان داد.