پزشکیان: ترامپ گفته ما ۳۲ هزار نفر را قتل عام کردیم؛ ما کشتیم؟ ما که لیست دادیم با کد ملی

پزشکیان در نشست نهضت توسعه عدالت آموزشی در مازندران گفت: رئیس جمهور آمریکا گفته است ما ۳۲ هزار آدم را قتل عام کردیم. ما قتل عام کردیم؟ ما اعلام کردیم و بین آنان افراد بسیاری شهید بودند.

سخنان اخیر مسعود پزشکیان درباره اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر قتل‌عام ۳۲ هزار نفر توسط نظام، بار دیگر پرده از استراتژی «فرار به جلو» و فرسایش حقیقت در ساختار سیاسی ایران برداشت. این که رئیس‌جمهور یک کشور، فاجعه‌ای در این مقیاس را با لحنی پرسشی و تدافعی به چالش بکشد، نشان‌دهنده عمق شکاف میان روایت حاکمیت و واقعیت‌های خونینی است که مردم در خیابان‌ها لمس کرده‌اند.

پزشکیان: ترامپ گفته ما ۳۲ هزار نفر را قتل عام کردیم؛ ما کشتیم؟ ما که لیست دادیم با کد ملی/ ما تروریستیم؟ pic.twitter.com/q5PcmxYM8K

— Iranian UK (@IranianUk) February 26, 2026

فرار از تقاص در سایه وقاحت؛ حاشای خون ۳۵ هزار بی‌گناه در قتلگاه ایران
وقاحت ساختاری و دروغ‌پردازی سیستماتیک، بار دیگر به تنها ابزار دفاعی بقایای رژیمی تبدیل شده است که دستانش تا مرفق در خون پاک بیش از ۳۵ هزار تن از فرزندان این مرز و بوم غرق است. 

حکومت در حالی با وقاحتی بی‌سابقه منکر کشتار وسیع معترضان مسالمت‌جو در خیزش اخیر می‌شود که خیابان‌های ایران هنوز بوی باروت و خون می‌دهند و جای گلوله‌های جنگی بر تن دیوارهای شهر، گواهی زنده بر جنایت علیه بشریت است. 

این انکار نه یک تاکتیک سیاسی، بلکه توهینی آشکار به شعور جمعی ملتی است که با چشم خود شاهد درو شدن جوانانشان توسط تک‌تیراندازها و مزدوران نقاب‌دار در میادین شهر بودند. رژیمی که بر پایه فریب بنا شده، اکنون تلاش می‌کند با آمارسازی‌های مهوع و سناریوهای مضحک «کشته‌سازی»، حقیقت عریان قتل‌عام توده‌ها را در لفافه‌ای از پروپاگاندای پوچ مخفی کند.

انکار فاجعه‌بار مرگ ۳۵ هزار انسان بی‌گناه که تنها جرمشان فریاد برای حق حیات و آزادی بود، پرده از چهره کریه استبدادی برمی‌دارد که دیگر حتی ظاهر شرع و قانون را هم رعایت نمی‌کند. 

دستگاه‌های امنیتی و بوق‌های تبلیغاتی نظام در حالی مدعی خویشتن‌داری هستند که گورستان‌های گمنام و سردخانه‌های مخفی، میزبان پیکرهای گلوله‌باران شده‌ای است که شبانه و بدون اطلاع خانواده‌ها به خاک سپرده شده‌اند. 

هر قطره خونی که در سنگ‌فرش‌های تهران، زاهدان، کردستان و خوزستان ریخته شد، سندی غیرقابل‌انکار بر زوال اخلاقی و سقوط کامل مشروعیت حکومتی است که برای چند روز بیشتر ماندن در اریکه قدرت، از تبدیل کردن مدارس و دانشگاه‌ها به بازداشتگاه و شکنجه‌گاه ابایی نداشت.

ماشین اعدام و سرکوب که با هدف ایجاد رعب و وحشت به راه افتاده، اکنون در جبهه جنگ نرم به دنبال تحریف تاریخ است تا جلاد را در جایگاه مدعی و قربانی را در جایگاه آشوب‌گر بنشاند. این رژیم با قطع اینترنت و محاصره خبری شهرها، گمان می‌کرد می‌تواند رد پای جنایات خود را پاک کند، اما غافل از آنکه حافظه تاریخی ملت ایران، نام تک‌تک آن ۳۵ هزار ستاره خاموش را در سینه ثبت کرده است. 

انکار این واقعیت تلخ، نمک پاشیدن بر زخم عمیق مادران داغداری است که حتی اجازه سوگواری برای فرزندانشان را نیافتند و اکنون باید نظاره‌گر تریبون‌هایی باشند که قاتلان جگرگوشه‌هایشان را «مدافعان امنیت» و مقتولان مظلوم را «عوامل بیگانه» می‌نامند.

عدم پذیرش مسئولیت این کشتار وسیع، نشان‌دهنده هراس عمیق هسته سخت قدرت از فروپاشی نهایی است؛ چرا که اعتراف به قتل ۳۵ هزار نفر، به معنای امضای حکم سقوط و ارجاع پرونده سران نظام به دادگاه‌های بین‌المللی است. 

آن‌ها با وقاحت تمام از «فتنه» سخن می‌گویند، در حالی که بزرگترین فتنه در تاریخ معاصر ایران، خودِ این حکومت غاصب است که ثروت ملی را خرج خرید گلوله برای سینه جوانان میهن کرد. 

سکوت مجامع بین‌المللی در برابر این انکار آشکار، دست رژیم را برای ادامه خون‌ریزی بازتر کرده است، اما حقیقتِ دفن شده در زیر تلی از دروغ‌های دولتی، سرانجام مانند آتشفشانی فوران خواهد کرد و کاخ‌های پوشالی ظالمان را ویران خواهد ساخت.

در استراتژی ننگین رژیم، جان انسان‌ها تنها عددی است که می‌توان آن را در ترازوی مصلحت نظام نادیده گرفت یا به کل حاشا کرد. آن‌ها که روزی مدعی حمایت از مستضعفان جهان بودند، امروز به بزرگترین قاتل توده‌های فرودست و نخبگان کشور خود بدل شده‌اند. 

انکار قتل‌عام ۳۵ هزار معترض، تکرار همان الگوی جنایتکارانه دهه‌های گذشته است، با این تفاوت که امروز نسل جدید، مسلح به آگاهی و اتحاد، دیگر اجازه نخواهد داد که خون عزیزانش در لابلای پرونده‌های سوخته و تکذیبیه‌های فرمایشی گم شود. 

هر کلامی که در دفاع از این رژیم و در راستای کوچک‌نمایی این فاجعه بر زبان رانده شود، شریک جرم در جنایتی است که تاریخ هرگز آن را نخواهد بخشید.

سرانجام، روز حساب فرا خواهد رسید و هیچ پرده‌پوشی و دروغی نخواهد توانست لکه ننگ این کشتار عظیم را از پیشانی عاملان و آمران آن پاک کند. رژیمی که با گلوله پاسخ فریاد را می‌دهد و با دروغ پاسخِ خون را، در بن‌بستی گرفتار شده که تنها راه خروج از آن، سرنگونی حتمی به دست همان ملتی است که امروز داغدار ۳۵ هزار شهید راه آزادی است. 

این نه یک قیام زودگذر، بلکه انفجار خشم فروخورده‌ای است که با هیچ تکذیبیه‌ای خاموش نمی‌شود. خون‌های ریخته شده در هر کوی و برزن، بذرهای انقلابی هستند که به زودی ریشه این استبداد سیاه را از خاک ایران برخواهند کند و خورشید عدالت را از پسِ ابرهای تیره دروغ و فریب بیرون خواهند کشید.