عنایت بخشی، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون درگذشت

عنایت بخشی که از حدود دو ماه قبل در بیمارستان بستری بود، در ساعات اولیه صبح امروز، یکشنبه ۲۶ بهمن‌ماه از دنیا رفته است.

بخشی طی سال جاری به دلیل مشکلات جسمی متعدد و نیز عفونت دوبار راهی بیمارستان شد اما از پاییز وضعیت او بحرانی شد و مدت زمان بیشتری در بستری ماند. پیگیری‌ها نشان می‌دهد علت فوت این بازیگر پیشکسوت ایست قلبی ثبت شده است.

عنایت بخشی آخرین بار در جشنواره فیلم فجر سال قبل با فیلم «شاه‌نقش» حضور داشت که همچنان روی پرده است و برای بازی در این فیلم دیپلم افتخار بازیگری نقش مکمل را دریافت کرد.

عنایت‌الله بخشی، یکی از چهره‌های تکرارنشدنی و ستون‌های استوار هنر بازیگری در ایران بود که با فیزیک خاص، صدای رسا و نگاه نافذش، بیش از شش دهه در سینما، تئاتر و تلویزیون درخشید. 

او که متولد فروردین ۱۳۲۴ در طالقان بود، فعالیت هنری خود را از اواخر دهه ۳۰ آغاز کرد و با حضور در «گروه هنر ملی» به سرپرستی عباس جوانمرد، الفبای بازیگری را آموخت. 
بخشی از معدود هنرمندانی بود که توانست قدرت بازیگری خود را هم در صحنه تئاتر و در همکاری با بزرگان نظیر سمندریان و بهرام بیضایی ثابت کند و هم در پرده نقره‌ای سینما، به یکی از شخصیت‌های کاریزماتیک و ماندگار تبدیل شود.

در کارنامه پربار او، همکاری با نام‌های بزرگی چون ابراهیم گلستان، بهرام بیضایی، علی حاتمی، مسعود کیمیایی و داریوش مهرجویی به چشم می‌خورد. آغاز درخشش سینمایی او با فیلم «آقای هالو» رقم خورد و پس از آن در آثاری همچون «تنگنا»، «گوزن‌ها»، «مسافران» و «روز واقعه» به ایفای نقش پرداخت. 

او که در ابتدا بیشتر با نقش‌های منفی و ضدقهرمان‌های مقتدر شناخته می‌شد، با گذشت زمان و پختگی بیشتر، توانست پیچیدگی‌های انسانی را در نقش‌های مثبت و خاکستری نیز به زیباترین شکل ممکن به تصویر بکشد و نشان درجه یک هنری را از آن خود کند.

حضور عنایت بخشی در قاب تلویزیون نیز برای چندین نسل از مخاطبان ایرانی خاطره‌ساز شد. بازی ماندگار او در سریال‌های تاریخی و پهلوانی همچون «سربداران»، «امام علی»، «پهلوانان نمی‌میرند» و «ولایت عشق»، بخشی جدایی‌ناپذیر از حافظه جمعی ایرانیان است. 

او همواره با انضباطی مثال‌زدنی و تعهدی عمیق به حرفه‌اش، حتی در نقش‌های مکمل، چنان باصلابت ظاهر می‌شد که حضورش وزنه‌ای سنگین برای هر اثر نمایشی به شمار می‌رفت.

در کنار زندگی حرفه‌ای، او مردی خانواده‌دوست و متواضع بود که سال‌ها در کنار همسرش، سیمین بازرجانی (نویسنده و فیلمنامه‌نویس)، در فضای فرهنگی کشور تنفس کرد. 

او تا آخرین سال‌های حیاتش از پا ننشست و حتی در جشنواره‌های اخیر نیز با دریافت دیپلم افتخار برای بازی در فیلم «شاه‌نقش»، ثابت کرد که هنر در جان او ریشه دوانده است. 

با رفتن او، سینمای ایران یکی از معدن‌های تجربه و یکی از باپرستیژترین بازیگران کلاسیک خود را از دست داد؛ هنرمندی که نامش همیشه با واژه‌هایی چون اقتدار، هنر و اصالت گره خورده باقی خواهد ماند.