ساعت صفر؛ پایان سکوت

دکتر بهزاد معصومی – کیهان لندن

 ساعت صفر، آسمان سنگین است، زمین آماده و سکوتی عمیق بر خیابان‌ها سایه انداخته است. سکوتی که نه از ترس، بلکه از تمرکز زاده شده است. 

این لحظه ربطی به هیچ قدرت خارجی ندارد و هیچ ارتباطی با حمایت یا عدم حمایت دونالد ترامپ ندارد. گرچه کلمات و پیام او تحریک‌کننده و امیدبخش بود، اما این لحظه و این قیام ملی از دل رنجی طولانی و عمیق، از دل یک ملت برخاسته است و نامش بیداری ملت ایران است.

ملتی که سال‌ها درد را زندگی کرده و حقیقت را با پوست و استخوان لمس کرده است. مردمی که در اعتراض‌های اخیر با دستان خالی به خیابان‌ها آمدند و پاسخشان را با گلوله و باتوم، با زندان و مرگ دادند. 

مردمی که فرزندانشان بر آسفالت خیابان‌ها افتادند و حتی برای تحویل پیکر عزیزانشان بهای سنگین نقدی پرداختند، اما با همه‌ی این‌ها ایستادند و عقب ننشستند.

حافظه‌ی این ملت خاموش‌شدنی نیست. این حافظه از خون تغذیه نمی‌کند، بلکه از حقیقت نیرو می‌گیرد؛ و حقیقت هرگز دفن نمی‌شود. انقلابی که از دل چنین حافظه‌ای زاده شود، با تهدید و سرکوب فراموش نخواهد شد.

این ملت دفعه‌ی بعد دیگر با دستان خالی به خیابان‌ها نخواهد آمد و کسانی که برای دریافت جنازه‌ی عزیزانشان باید یک میلیارد تومان پول نقد به این حکومت خون‌خوار بدهند، در قیام بعدی با سلاح به میدان خواهند آمد. 

این دیگر فقط فریاد نیست، فقط شعار نیست؛ این بلوغ یک اراده‌ی جمعی است، اراده‌ای که می‌داند راه طولانی است، اما بازگشتی در کار نیست.

سیاست را کسانی می‌سازند که هزینه‌ی آن را می‌پردازند، و امروز این هزینه را مردم ایران پرداخته‌اند؛ در خیابان‌ها، در زندان‌ها و در گورستان‌ها. و شاید در این لحظه چشم‌انتظار وعده‌های سرِ خرمنِ دونالد ترامپ باشند، اما در کوتاه‌ترین زمان ممکن تصمیم نهایی خود را خواهند گرفت و دوباره برای گرفتن حق خود، و حتی انتقام و خون‌خواهی، به خیابان‌ها خواهند آمد.

حکومتی که بر بی‌عدالتی بنا شده، شاید مدتی با زور بایستد، اما هرگز از نگاه مردم پنهان نخواهد شد؛ نگاه مردمی که رها نمی‌کنند، فراموش نمی‌کنند و عادت به تسلیم ندارند.

این یک مبارزه‌ی کور نیست؛ این تلاشی آگاهانه برای بازپس‌گرفتن کرامت است. هر قدم، هر اعتراض و هر ایستادگی معنایی دارد و تاریخ این معنا را ثبت می‌کند. 

زمان به نفع سرکوبگران جمهوری اسلامی نیست، زیرا زمان همواره به سود حقیقت حرکت می‌کند؛ و حقیقت، وقتی در میان مردم ریشه بدواند، دیگر با هیچ نیرویی از جا کنده نمی‌شود.

امروز وظیفه‌ی هر انسان آزادی‌خواه، ادامه دادن است؛ ادامه دادن با آگاهی، با پیوستگی و با ایمان به این‌که صدای مردم، اگرچه سرکوب شود، هرگز خاموش نخواهد شد. 

این راه شاید پرهزینه باشد، اما تنها راهی است که به آینده‌ای شایسته‌ی انسانیت ختم می‌شود، و تاریخ همیشه آخرین کلمه را می‌گوید.