آرایش جنگی «تمام عیار» در خاورمیانه؛ رمزگشایی از «آرمادای» ترامپ برای رویارویی نظامی با ایران

یورونیوز: ورود ناوهواپیمابر آبراهام لینکلن به مدار عملیاتی و استقرار بی‌سابقه اسکادران‌های نفوذ هوایی در اردن و قطر، آرایش نظامی ایالات متحده را در خاورمیانه به بالاترین سطح آمادگی از زمان جنگ دوم خلیج‌فارس (۲۰۰۳) رساند.

«آرمادا» که در ادبیات نظامی به معنای ناوگانی عظیم و شکست‌ناپذیر از کشتی‌های جنگی است، اکنون به نماد استراتژی فشار حداکثری دولت ترامپ علیه ایران تبدیل شده است.

این لشکرکشی بی‌سابقه که با محوریت ناوهواپیمابر «آبراهام لینکلن»، اسکادران‌های تهاجمی «استرایک ایگل» و شبکه‌ای از زیردریایی‌های اتمی و ناوشکن‌های حامل موشک‌های تاماهاوک شکل گرفته، فراتر از یک نمایش قدرت ساده است. واشنگتن با گسیل این ماشین جنگی پیشرفته به خلیج فارس و دریای عمان، عملا یک «پایگاه متحرک و ویرانگر» را در نزدیکی مرزهای ایران مستقر کرده تا پیامی صریح از آمادگی برای یک برخورد نظامی تمام‌عیار و برق‌آسا مخابره کند.

داده‌های منابع آزاد (OSINT) نشان می‌دهند که واشنگتن با ایجاد یک «حلقه آتش» در اطراف مرزهای ایران، نه تنها برای یک حمله ضربتی سنگین، بلکه برای مهار پاسخ‌های موشکی تهران نیز آماده شده است.
ناوگان دریایی: قلعه‌های شناور در دریای عمان
نیروی دریایی آمریکا اکنون با تمرکز بر «پنهان‌کاری» و «قدرت شلیک موشکی»، سنگین‌ترین حضور خود را در منطقه تجربه می‌کند:

*    ناوهواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن (CVN-72): این غول اتمی حامل اسکادران نهم هوایی (CVW-9) شامل حدود ۸۰ فروند هواپیما است. مهم‌ترین بخش آن، جنگنده‌های رادارگریز اف-۳۵‌سی (F-35C) (که برخی از آن‌ها به اسکادران‌های تفنگداران دریایی نسبت داده می‌شوند) هستند که مخصوص عبور از پدافندهای اس-۳۰۰ (S-300) و باور ۳۷۳ ایران طراحی شده‌اند. همچنین، ۳۶ فروند جنگنده چندمنظوره اف/ای-۱۸ئی–اف سوپر هورنت، ۴ تا ۶ فروند هواپیمای جنگ الکترونیک ئی‌ای-۱۸جی گرولر و ۸ تا ۱۰ فروند بالگرد چندمنظوره ام‌اچ-۶۰ آر/اس سی‌هاوک در عرشه این ناو حضور دارند.

*    ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke: سه ناو‌شکن مجهز به سیستم راداری Aegis و صدها موشک کروز تاماهاوک برای شلیک به اهداف ثابت در عمق خاک ایران.

    آرمادای زیرسطحی (Submarines): طبق گزارش‌های تأییدنشده منابع OSINT، احتمال حضور دست‌کم یک فروند زیردریایی اتمی کلاس اوهایو (SSGN) با توان حمل تا ۱۵۴ موشک کروز تام‌هاوک در آب‌های منطقه مطرح است. همچنین گزارش‌هایی از استقرار زیردریایی‌های کلاس ویرجینیا، مجهز به موشک‌های تاماهاوک و اژدر، در محدوده عملیاتی سنتکام منتشر شده است. این زیردریایی‌ها «سلاح مخفی» ترامپ هستند که می‌توانند بدون ردیابی، از زیر آب قلب تاسیسات نظامی ایران را هدف قرار دهند.

*    ناوگان پنجم (بحرین): متمرکز بر جنگ مین‌روبی و کنترل تنگه هرمز برای جلوگیری از انسداد مسیر تجارت و صدور انرژی جهانی.
قدرت هوایی: عقاب‌های نفوذ در پایگاه‌های مرزی
تمرکز این بخش بر نابودی مراکز فرماندهی و تاسیسات زیرزمینی (سنگرشکن) است:

*    پایگاه موفق‌السلطی (اردن): میزبان بیش از ۳۵ فروند اف-۱۵ئی (F-15E Strike Eagle)؛ جنگنده‌هایی که به «کامیون بمب» معروفند و وظیفه اصلی‌شان حمل بمب‌های سنگین برای نابودی سایت‌های هسته‌ای و موشکی است.

*    پایگاه العدید (قطر): استقرار بمب‌افکن‌های استراتژیک بی-۵۲ (B-52). هر فروند از این پرنده‌ها قادر است ۲۰ موشک کروز را از فاصله‌ای دور (خارج از برد پدافند ایران) شلیک کند. هواپیماهای سوخت‌رسان و جاسوسی در این پایگاه مستقر شده‌اند تا تداوم عملیات هوایی را برای ساعت‌های طولانی تضمین کنند.

*    پایگاه الظفره (امارات): محل استقرار اف-۲۲ (F-22 Raptor) که وظیفه‌شان تامین برتری هوایی مطلق و سرکوب جنگنده‌های اف-۱۴ و میگ-۲۹ ایران در دقایق اولیه نبرد است.
لایه‌های دفاعی: سد پدافندی در برابر «باران موشکی»
آمریکا برای مهار پاسخ احتمالی ایران، شبکه پدافندی خود را به صورت چندلایه چیده است:

*    سامانه تاد (THAAD): برای نخستین بار در سال‌های اخیر، آمریکا یک آتشبار کامل تاد را به همراه خدمه آمریکایی در منطقه (احتمالا اسرائیل یا عربستان) مستقر کرده است. این سامانه مکمل پاتریوت است و توان شکار موشک‌های بالستیک ایران را در ارتفاع بسیار بالا (خارج از جو) دارد.

*    سامانه پاتریوت (PAC-3): مستقر در تمامی پایگاه‌های کلیدی (قطر، کویت، بحرین و اردن) برای مقابله با موشک‌های کروز و بالستیک کوتاه‌برد و پهپاد‌ها.

*    سامانه C-RAM: تیربارهای ضدهوایی سریع که در پایگاه‌های عراق و سوریه نصب شده‌اند تا با «حملات انبوه پهپادی» مقابله کنند.
مراکز لجستیک و پشتیبانی زرهی
*    کمپ عریفجان (کویت): انبار عظیم خودروهای زرهی بردلی و تانک‌های M1A2 آبرامز جهت آمادگی برای هرگونه درگیری زمینی احتمالی یا حفاظت از مرزهای متحدان.

*    جزیره دیه‌گو گارسیا: ایستگاه پشتیبانی دوربرد برای بمب‌افکن‌های سنگین که به آن‌ها اجازه می‌دهد بدون نیاز به سوخت‌گیری در کشورهای عربی، عملیات انجام دهند. این پایگاه که میزبان بمب‌افکن‌های آمریکایی است که از برد موشک‌های کوتاه‌برد و میان‌برد ایران کاملا خارج است.
تراکم نیروی انسانی؛ ۳۰ تا ۴۰ هزار سرباز در آماده‌باش کامل
طبق آخرین برآوردها، ایالات متحده حدود ۳۵,۰۰۰ تا ۴۰,۰۰۰ نیروی نظامی را در پایگاه‌های اطراف ایران مستقر کرده است که توزیع آن‌ها به شرح زیر است:

*    کویت (۱۳,۰۰۰ تا ۱۵,۰۰۰ نفر): بیشترین تجمع نیروی زمینی در اینجا قرار دارد. کویت به عنوان «منطقه تدارکات» عمل می‌کند و این نیروها شامل تیپ‌های زرهی و لجستیکی هستند که آماده ورود به هرگونه درگیری زمینی یا پشتیبانی سریع هستند.

*    قطر (۸,۰۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ نفر): اکثر این نیروها در پایگاه «العدید» مستقرند. این افراد شامل متخصصان جنگ الکترونیک، اپراتورهای پهپاد و پرسنل نیروی هوایی هستند که مغز متفکر حملات هوایی محسوب می‌شوند.
    بحرین (۷,۰۰۰ تا ۹,۰۰۰ نفر): عمدتا پرسنل نیروی دریایی (ناوگان پنجم) و تفنگداران دریایی هستند که وظیفه تامین امنیت ناوها و عملیات‌های آبی-خاکی را بر عهده دارند.

*    اردن (۳,۰۰۰ نفر): با اعزام اسکادران‌های جدید اف-۱۵ئی (F-15E)، تعداد پرسنل فنی و نیروهای ویژه در پایگاه‌های اردن به شدت افزایش یافته است.

*    امارات (۳,۵۰۰ نفر): عمدتا در پایگاه هوایی «الظفره» مستقر هستند و روی سیستم‌های پدافندی و جنگنده‌های نسل پنجم تمرکز دارند.

*    عراق و سوریه (۳,۰۰۰ نفر): این نیروها در پایگاه‌هایی مانند «عین‌الاسد» و «التنف» مستقرند و به عنوان دیده‌بان‌های خط مقدم و نیروهای ضد-نیابتی عمل می‌کنند.

آرایش فعلی با وجود این که نشان‌دهنده آمادگی برای یک «جنگ سریع و پرفشار» است، نشان‌دهنده یک مدل عملیاتی «ترکیبی» است؛ به این معنا که آمریکا همزمان قدرت آفندی (برای تخریب اهداف در ایران) و قدرت پدافندی (برای محافظت از پایگاه‌ها و متحدانش) را به حداکثر رسانده است.

با این حال، بر اساس آخرین داده‌های میدانی (ژانویه ۲۰۲۶)، تجهیزاتی که در راه هستند یا به زودی به این «حلقه آتش» اضافه می‌شوند، وزن این آرایش نظامی را به سنگین‌ترین حالت خود از زمان حمله به عراق (۲۰۰۳) می‌رساند:
موج دوم دریایی: ورود ناو «جورج بوش» و زیردریایی‌های اتمی
آرایش دریایی آمریکا با اضافه شدن این واحدها از حالت «بازدارنده» به حالت «تهاجم گسترده» تغییر می‌کند:

*    ناوهواپیمابر یواس‌اس جورج اچ.دبلیو بوش (CVN-77): این ناو اتمی هفته گذشته بندر نورفولک، واقع در ایالت ویرجینیای آمریکا را ترک کرده و در حال حرکت به سمت منطقه است. با رسیدن این ناو به محدوده عملیاتی سنتکام، تعداد هواپیماهای جنگنده در نزدیکی ایران به بیش از ۱۵۰ فروند (ترکیبی از دو ناو) می‌رسد. ناوشکن‌های جدید: ناوشکن‌های یواس‌اس میچر (USS Mitscher) و یواس‌اس مک‌فال (USS McFaul) نیز به عنوان بخشی از تقویت پدافند ایجیس در حال ورود به مدار عملیاتی هستند. این دو ناوشکن به عنوان بخشی از گروه ضربت، وظیفه حفاظت از ناوهای هواپیمابر و شلیک موشک‌های کروز تام‌هاموک به اهداف زمینی را بر عهده دارند.
جهش در توان هوایی
تعداد هواپیماهای مستقر در پایگاه‌های زمینی آمریکا در منطقه نیز مدام در حال افزایش است:

*    تعداد دقیق جنگنده‌ها: علاوه بر ۳۵ فروند اف-۱۵ئی (F-15E) در اردن، اسکادران‌های جدیدی از اف-۱۶ (F-16) و ای-۱۰ (A-10) (مخصوص انهدام قایق‌های تندرو و تجهیزات زمینی) در حال استقرار تدریجی هستند.

*    هواپیماهای سوخت‌رسان (KC-135): تعداد این هواپیماها در قطر و اردن دو برابر شده است؛ این یعنی آمریکا خود را برای عملیات‌های هوایی طولانی‌مدت و بمباران‌های چندین‌باره در یک شب آماده کرده است.

*    پهپادهای تهاجمی: استقرار پهپادهای ام‌کیو-۹ (MQ-9 Reaper) در پایگاه‌های کویت و امارات به حداکثر رسیده تا نظارت ۲۴ ساعته و انجام «ترورهای هدفمند» را ممکن سازد.

این حجم از تمرکز نیرو نه تنها از بحران ۲۰۱۹ (زمان کشته شدن قاسم سلیمانی) فراتر رفته، بلکه از نظر تراکم فناوری مدرن نظامی (حضور همزمان اف-۳۵، اف-۲۲ و تاد)، سنگین‌ترین آرایش نظامی آمریکا در منطقه از زمان جنگ دوم خلیج‌فارس (عملیات آزادی عراق در سال ۲۰۰۳) محسوب می‌شود.

اکنون همه نگاه‌ها به حرکت ناو «جورج بوش» و استقرار کامل سامانه‌های «تاد» دوخته شده است. تاریخ نشان داده است که چنین تراکم نظامی بی‌سابقه‌ای معمولا دو خروجی بیشتر ندارد: یا فشارها منجر به یک عقب‌نشینی دیپلماتیک بزرگ خواهد شد، و یا جرقه یکی از بزرگترین درگیری‌های نظامی قرن بیست و یکم در قلب خاورمیانه زده می‌شود. آنچه قطعی است، خاورمیانه ژانویه ۲۰۲۶، شباهت هراس‌آوری به روزهای پیش از مارس ۲۰۰۳ پیدا کرده است.