ویدیوهای دلخراش از جنایات جمهوری اسلامی در وکیل‌آباد مشهد پنج شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ ساعت ۱۱ شب

پیکرهای بی‌جان و مجروحان به‌صورت سیلی بی‌وقفه به بیمارستان‌ها می‌رسند؛ برخی با آمبولانس، برخی در وانت‌ها و خودروهای شخصی، و برخی بر دوش خانواده‌هایی که مجال انتظار نداشته‌اند. فضای اورژانس‌ها آکنده از فریاد و خون است.

مردان، زنان و کودکان، زنده و نیمه‌جان یا جان‌باخته، با زخم گلوله، ضربه، به سر و آسیب‌های شدید ناشی از ساچمه‌ها. شدت جراحات چنان است که کادر درمان گاه نمی‌دانند از کجا باید شروع کنند.

این جریان تمام شدنی نیست؛ صبح، عصر و شب، طی نزدیک به سه هفته اعتراضات مداوم، شمار مجروحان و کشته‌ها از توان رسیدگی بیمارستان‌ها فراتر رفته و کارکنان فرسوده شده‌اند.

بخش‌های اورژانس غرق خون است، سردخانه‌ها لبریز شده اند. پزشکان از فروپاشی قریب‌الوقوع نظام درمان می‌گویند و از شیفت‌های چندروزه بدون خواب که برخی را از پا انداخته است.

یک پزشک در حوالی تهران می‌گوید اجساد و مجروحان زن، مرد و کودک با هر وسیله‌ای می‌رسند و امکان رسیدگی به همه وجود ندارد؛ بسیاری جان باخته‌اند، چون حتی فرصت معاینه نیافته‌اند.

او از کمبود شدید تجهیزات و دارو سخن می‌گوید و می‌افزاید «در بیمارستان‌ها رودخانه‌های خون جاری است». حتی بیماران نیازمند جراحی‌های حیاتی نیز به‌دلیل ازدحام جان می‌بازند. در پاسخ به این‌که آیا همه قربانیان معترض‌اند، می‌گوید: «همه انسان‌اند.»

در میان جان‌باختگان، نوجوانانی چون ربین مرادی ۱۷ساله فوتبالیست بااستعداد نیز دیده می‌شوند؛ خانواده‌اش هنوز از محل پیکرش بی‌خبرند. او تنها نمونه‌ای از صدها موردی است که سیستم درمانی از پیش تضعیف‌شده را درهم شکسته است.

تصاویر و ویدئوها از بخش‌های مملو، احیای قلبی در راهروها و اجساد آسیب‌دیده حکایت دارد. حاکمیت کوشیده ابعاد کشتار را پنهان کند، اما حجم کیسه‌های جسد این واقعیت را افشا کرده است.

با قطع ارتباطات و اعمال تهدیدها، تلاش حاکمیت برای خاموش‌کردن جامعه ادامه یافت؛ با این حال فعالان، شاهدان و خانواده‌های داغدار با خطر بسیار، مدارک را به بیرون رسانده‌اند. نهادهای حقوق بشری معتبر مرگ بیش از ۵۰۰ نفر را تأیید کرده‌اند و برآوردهای غیررسمی از هزاران قربانی می‌گویند.

آنچه دیده می‌شود، یکی از خون‌بارترین سرکوب‌ها در تاریخ معاصر است؛ صحنه‌هایی که با نمونه‌های سیاه سرکوب‌های بزرگ جهان مقایسه می‌شود. ردیف‌های فشرده کیسه‌های جسد در سردخانه‌ها از ماهیت سیستماتیک کشتار حکایت دارد.

در دل این آمار، تراژدی‌های فردی نمایان است: خانواده‌هایی که بر پیکر عزیزان‌شان می‌گریند. شاهدان می‌گویند نیروهای بسیج با گلوله جنگی به‌طور مستقیم شلیک کرده، معترضان را تا کوچه‌ها تعقیب کرده‌اند؛ حتی بیمارستان‌ها نیز از یورش نیروهای امنیتی در امان نمانده‌اند.

اکنون روشن است که هدف دیگر صرفاً پراکندن تجمع‌ها نیست، بلکه کشتن است. نبرد اراده‌ها آغاز شده؛ معترضان باور دارند شدت سرکوب از ترس حاکمیت می‌آید و سد ترس شکسته است. آینده چه خواهد شد، زمان نشان می‌دهد.

پنج شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ ساعت ۱۱ شب

⚠️ تصاویری دلخراش از جنایات جمهوری اسلامی در وکیل‌آباد مشهد پنج شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ ⚠️ pic.twitter.com/wd17Wi4xZp

— مملکته (@mamlekate) January 13, 2026