ادعاهای پوشالی اخیر مادورو درباره قدرت پدافند هوایی جمهوری اسلامی در ونزوئلا + ویدیو

مادورو در ویدیوی زیر می‌گوید: سیستم‌های پدافند هوایی که (از ایران و سپاه پاسداران) دریافت کردیم، کشور ما را از هرگونه حمله‌ای محافظت خواهند کرد.

نیکولاس مادورو، که سال‌ها با تکیه بر قدرت نظامی و سرکوب عریان، بر سرنوشت مردم ونزوئلا مسلط شده بود، سرانجام در مسیری قرار گرفت که بسیاری از دیکتاتورهای پیش از او پیموده بودند؛ مسیری منتهی به سقوط و حقارتی که گریزناپذیر می‌نمود. 

#Maduro bragged days ago:

"The air-defense systems we received from #Iran and #IRGC will protect our country from any attack."

Today? Captured. pic.twitter.com/9RP83LHxvg https://t.co/ppnChXbrJP

— Ahmed Quraishi (@_AhmedQuraishi) January 3, 2026

او که با بی‌کفایتی مطلق، ثروتمندترین کشور آمریکای لاتین را به ورطه قحطی، فروپاشی اقتصادی و آوارگی میلیونی کشانده بود، در لحظات پایانی قدرت خود، تصویری درمانده و شکسته از یک حاکم مقتدر را به نمایش گذاشت. 

دستگیری او توسط نیروهای آمریکایی، نه تنها پایان یک دوره سیاه از فساد سیستمی و قاچاق سازمان‌یافته دولتی بود، بلکه مهر تاییدی بر این واقعیت زد که هیچ مستبدی نمی‌تواند تا ابد پشت شعارهای توخالی ضدامپریالیستی پنهان شود و از چنگال عدالت بگریزد؛ او به معنای واقعی کلمه، سزاوار چنین سرنوشت خفت‌باری بود تا بهای تباه کردن زندگی میلیون‌ها انسان را بپردازد.

در روزهای پایانی، مادورو با استیصالی آشکار چشم به حمایت‌های متحدان دوردست خود، به‌ویژه جمهوری اسلامی ایران، دوخته بود و گمان می‌کرد که کشتی‌های سوخت یا پهپادهای انتحاری و حمایت‌های دیپلماتیک تهران می‌تواند چتر نجات او در برابر خشم عمومی و فشارهای بین‌المللی باشد. 

او با تکیه بر لفاظی‌های مشترک و ائتلاف‌های استراتژیک، تصور می‌کرد که پیوند میان تهران و کاراکاس سدی نفوذناپذیر در برابر مداخله خارجی ایجاد کرده است. اما واقعیت تلخ برای او این بود که در لحظه برخورد حقیقت با قدرت، هیچ‌کدام از این حمایت‌ها نتوانستند مانع فروپاشی دستگاه امنیتی پوسیده او شوند. 

دل بستن او به کمک‌هایی که هزاران کیلومتر دورتر از مرزهایش بودند، تنها نشان‌دهنده توهمی بود که در آن گرفتار شده بود؛ چرا که هیچ نیروی خارجی قادر نبود حاکمی را که پایگاه مردمی خود را کاملاً از دست داده، از سقوطی که ریشه در خشم داخلی داشت نجات دهد.

لحظه دستگیری او توسط نیروهای ویژه، اوج حقارت مردی بود که زمانی خود را جانشین برحق چاوز و رهبر شکست‌ناپذیر توده‌ها می‌نامید. 

او که با افتخار از مقاومت تا آخرین قطره خون دم می‌زد، در نهایت بدون هیچ مقاومت معناداری و در وضعیتی آشفته و ذلیلانه به دام افتاد. این بازداشت، پایانی بر توهم مصونیت او و نشانه‌ای روشن برای سایر دیکتاتورهایی بود که گمان می‌کنند با سرکوب داخلی و اتحادهای مشکوک بین‌المللی می‌توانند از مکافات عمل خود فرار کنند. 

مادورو که ثروت ملی ونزوئلا را صرف بقای خود و نزدیکانش کرده بود، در نهایت تنها و مطرود، به عنوان مجرمی که باید در برابر دادگاه‌های بین‌المللی پاسخگوی جنایاتش باشد، به چنگال عدالت سپرده شد؛ پایانی که عدالت تاریخی برای هر حاکمی که کرامت انسانی مردمش را زیر پا بگذارد، رقم می‌زند.