۷۰ پناهجو در شهر مونیخ دست به اعتصاب غذای خشک زده‌اند

زنی حامله، مادری به همراه دو کودک ۸ و ۹ ساله و جوانی که معتقد است در افریقا با گلوله کشته می‌شد اما اکنون در اینجا به تدریج می‌میرد، جزو پناهجویانی هستند که در اعتراض به وضعیت ناگوار خود به اعتصاب غذای خشک دست زده‌اند.

۷۰ پناهجو از روز شنبه اول تیر، برابر ۲۲ ژوئن، در میدان "ریندرمارکت" در مرکز شهر مونیخ به منظور اعتراض به وضعیت زندگی‌شان دست به اعتصاب غذا زده‌اند. این پناهجویان از کشورهای مختلفی مثل ایران، افغانستان و کشورهای افریقایی هستند.

به گزارش خبرگزاری آلمان در کنفرانس خبری که روز سه‌شنبه چهارم تیر، ۲۵ ژوئن، در این باره تشکیل شد، افراد این گروه اعلام کردند که دست به اعتصاب خشک زده‌اند. اعتصاب‌کنندگان گفته‌اند که اقدام آنها یک پیام مشخص دارد: «ما شهروند نیستیم، هیچ حقی نداریم، ما خواهان تغییر شرایطمان هستیم».

یک زن باردار آفریقایی و زنی ایرانی - افغان همراه با دو کودک هشت و نه ساله در میان اعتصاب‌کنندگان هستند.

این پناهجویان نامه سرگشاده‌ای نیز به آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان، و آندریاس فوس‌کوله رئیس دادگاه حمایت از قانون اساسی آلمان نوشته ‌و در آن از شرایط پناهجویان در آلمان انتقاد کرده‌اند. در این نامه توضیح داده شده که پناهجویان در کمپ‌های پناهندگی به انزوا می‌افتند، آزادی رفت و آمد ندارند و مدام در خطر اخراج قرار دارند.

تا کنون ایالت بایرن که توسط دو حزب سوسیال مسیحی و لیبرال‌ها اداره می‌شود، به این نامه و نیز اعتراضات پناهجویان پاسخی نداده اما حزب سوسیال دموکرات مونیخ با اعتصاب‌کنندگان اعلام همبستگی کرده است.

رئیس شعبه حزب یادشده در مونیخ و همچنین همکار او در پارلمان بایرن از دولت آلمان خواسته‌اند که قانون اقامت اجباری در محل کمپ، ممنوعیت کار در سال اول پناهجویی و دادن بسته‌های غذایی به پناهجویان را لغو کنند.

اینها خواست‌هایی بودند که ۳۵۰ تظاهرکننده نیز در روز شنبه درمونیخ بر روی پلاکاردهای خود نوشته بودند. این تظاهرکنندگان همچنین خواهان این بودند که کودکان پناهجو از پدر و مادرانشان جدا نشوند.

خواست‌های اعتصاب‌کنندگان



پناهجویان از روز شنبه زیر این چادرها دست به تحصن و اعتصاب غذا زده‌اند



"حنیفه وفایی" ۲۸ ساله از پدر و مادری افغان در ایران به دنیا آمده و از ایران به همراه سه فرزند و همسرش از مرز زمینی به ترکیه و یونان و سپس به مجارستان رفته است. این خانم در مجارستان با یک تاکسی که تنها چهار نفر جای خالی داشته به اتفاق همسر و دو فرزند ۸ و ۹ ساله‌اش به آلمان می‌‌آیند اما پسر ۱۲ ساله آنها می‌ماند تا با تاکسی بعدی فرستاده شود. این نوجوان ۱۲ ساله در اتریش توسط پلیس دستگیر می‌شود و هم‌اکنون در پاسگاه مرزی پلیس اتریش زندانی است.

همسر حنیفه به محض ورود به خاک آلمان به زندان مخصوص کسانی که حکم "اخراج" گرفته‌اند و باید خاک آلمان را ترک کنند فرستاده می‌شود و خود او نیز باید تا دو روز دیگر خاک آلمان را ترک کند. او هم اکنون به همراه دو فرزند ۸ و ۹ ساله‌ در چادر محل تحصن پناهجویان در میدان ریندرمارکت مونیخ در اعتصاب غذا به سر می‌برد. او به دویچه‌وله می‌گوید خواسته‌اش این است که دولت آلمان او و خانواده‌اش را به عنوان پناهنده بپذیرد و هرچه سریعتر پسر ۱۲ ساله‌اش هم به آنها ملحق شود.

پناهجوی دیگری به نام امید ۲۹ ساله که چهار سال است تقاضای پناهندگی داده به دویچه‌وله می‌گوید که خواست اصلی او قبول درخواست پناهندگی او و پایان گرفتن این بلاتکلیفی است. به گفته امید کسانی در میان اعتصاب‌کنندگان هستند که ۱۰ سال است تقاضای پناهدگی داده و همچنان بلاتکلیف هستند.

امید به دویچه‌وله می‌گوید: «تقاضاهای ما برای بهبود وضعیت کمپ‌های پناهندگی از ۱۵ ماه پیش در مارس ۲۰۱۲ آغاز شد و با راهپیمایی پناهجویان در سرتاسر آلمان علنی شد و ما با نمایندگان مجلس هم درباره مشکلاتمان صحبت کردیم اما متاسفانه تا کنون هیچ نتیجه‌ای نداشته است».

"مرگ تدریجی"

سایت تلویزیون دولتی بایرن با یکی دیگر از این پناهجویان به نام "روبرت سِکو" گفت‌وگو کرده. او اعتصاب غذا را فریاد یاری دانسته و گفته: «ما انسانیم و باید با ما مثل یک انسان رفتار شود. ما هیچ حقوقی نداریم و می‌خواهیم این شرایط تغییر کند».

"وادو واتول" پناهجوی دیگری است که به تلویزیون مونیخ گفته که احساس می‌کند او را تنها گذاشته‌اند. این جوان اهل اتیوپی در حالی که گریه می‌کرد گفته است: «ما خانواده و کشورمان را ترک کردیم و حالا داریم در یک زندان مشابه آنچه قبلا گرفتار آن بودیم زندگی می‌کنیم».

"لوکاس یوهانس" پناهجوی دیگر اتیوپیایی گفته: «ما در سرزمینمان با گلوله کشته می‌شویم و اینجا به تدریج می‌میریم».

مخالفت با "جیره غذایی"

متاسفانه تلاش‌های "بخش فارسی دویچه وله" برای تماس با اداره خارجیان مونیخ به نتیجه نرسید و در آخرین تماس تلفنی، یکی از کارمندان این اداره به ما توصیه کرد که با اداره تامین اجتماعی که وابسته به شهرداری مونیخ است تماس بگیریم.


"آندریاس دانشی" سخنگوی رسانه‌ای اداره تامین اجتماعی مونیخ در گفت‌وگو با دویچه‌وله گفت که کارشناسان این اداره و اداره جوانان در محل اعتصاب حاضر شده و موقعیت را دیده‌اند و با پناهجویان گفت‌وگو کرده‌‌اند.

آقای دانشی تصریح کرد که اداره متبوعش هیچ مسئولیتی درباره محل اقامت و وضعیت زندگی پناهجویان ندارد و این تصمیمات به دولت ایالتی بایرن مربوط می‌شود. حضور کارشناسان این اداره در محل تحصن پناهجویان هم تنها به این دلیل بوده که این تحصن بدون اجازه صورت گرفته و آنجا یک مکان عمومی است و به همین دلیل به آنجا رفته‌اند تا مشکلی از این نظر برای افراد متحصن پیش نیاید.

به گفته آقای دانشی اداره تامین اجتماعی تنها مسئول پرداخت پول و غذا به پناهجویان است. این اداره همچنین وظیفه دارد کودکان بدون سرپرستی را که تقاضای پناهندگی کرده‌اند تحت پوشش گرفته و با همکاری اداره جوانان به وضعیت آنان رسیدگی کند.

یکی از خواسته‌های پناهجویان حذف جیره غذایی و به جای آن پرداخت پول غذا به آنهاست. آندریاس دانشی می‌گوید: «این که به جای جیره غذایی به پناهجویان پول پرداخت شود چیزی نیست که ما درباره آن تصمیم بگیریم، این تصمیمی است که در ادارات بالاتر گرفته می‌شود اما ما هم مخالف دادن جیره غذایی هستیم».

از آقای آندریاس دانشی پرسیدیم که افراد متحصن از روز سه‌شنبه اعلام اعتصاب غذای خشک کرده‌اند. آیا در این رابطه آنها از مراقبت‌های خاصی برخوردار خواهند شد؟ وی گفت: «ما کار دیگری نمی‌توانیم بکنیم جز اینکه آنها را تحت نظر داشته باشیم».

تلویزیون دولتی بایرن با الیزابت رامزوِس، مسئول خدمات اجتماعی شهرداری مونیخ گفت‌وگو کرده است. او تقاضاهای این پناهجویان را منطقی و به جا دانسته و گفته که معتقد است روند رسیدگی به تقاضای پناهندگی باید کوتاه‌تر شود و پناهجویان به جای نگهداری در کمپ‌های گروهی بایستی در خانه‌های شخصی اقامت داشته باشند.

این کارشناس امور پناهدگان همچنین تاکید کرده که محدودیت‌های پناهجویان درایالت بایرن بیشتر از جاهای دیگر است.

+53
رأی دهید
-7

sohrab20 - واشنگتن - امریکا
نمیدونم چرا دولت آلمان به مزدوران رژیم پاسپورت آلمان اونم با کلی‌ احترام تقدیم میکنه ولی‌ به اینها که مشکل دارند جوابی‌ نمیده ؟
‌چهارشنبه 5 تير 1392 - 12:54
Hojati 47 - استکهلم‌-سوئد - استکهلم‌-سوئد
۴ سال که چیزی نیست برادر دیر امدی زود میخواهی‌ بری...اینجا سال ۲۰۰۹ پناهندهای کشورهای مختلف اعتصاب کردن به مدت ۶۹ روز؛؛اما دولت زیره بر نرفت اونا میگفتن می‌خواهیم بدونیم تا کی‌ دوام میارن،،دقیقاً مثل موش؛؛البته از خدا می‌خوام که مشکلشون حل بشه خیلی‌ ساخته منان این دوره رو گذراندم
‌چهارشنبه 5 تير 1392 - 13:17
God666 - تهران - ایران
Europa و مخصوصا المان یکى از بدترین کشورهاى دنیا براى زندکی همین جند وقت بیش بود که یه جوانً ایرانى بخاطر وضعیت بد camp خود کشى کرد بزرکترین اشتباهى که هر ایرانى میکنه اینکه کشورش و ترک میکنه و به أمید یه زندکی بهتر میاد Europa قافل از اینکه همه زندکی شو از دست میده و سألها باید بخاطر یه passport ابکى عمر و زندکیشو از دست بده و هر بلاى سرش بیارن نمیتونه حتا حرفى بزنه خیلى اکه خوش شانس باشه یه اقامت الکى بهش میدن تا بتونه از مزایاى دولتى استفاده کنه اونم هزار بار تو سرش میزنن و هیج وقت هم نمیتونه به جایی برسه همش باید بیکار روزا و شبها به یاد روزهاى خوبى که تو ایران داشت حسرت بخوره اکه زن باشه الکى خودشو تو این college ها دنبال زبان آلاف میکنه اکهً هم مرد باشه خیلى زرنک باشه مجبور میشه که مثل برده سخترین کارها رو با کمترین حقوق انجام بده .فریب تبلیغات دروغ و بزرکنماىى Europa را نباید خورد.
‌چهارشنبه 5 تير 1392 - 13:26
God666 - تهران - ایران
زنهاى ایرانى وقتى میان Europa فکر میکنن که تو ایران حقشون رو کرفته بودن جند سال اول فکر میکنن که ازاد شدن و به یه زندکی إیدال رسیدن تا أولین سألها جو Europa و ازادى همه کار میکنن با همه کس و ناکسى دوست میشن جز خود ایرانیها بعد از جند سال که کذشت تازه میفهمن که ای بابا تو این همه سألها فقط بعنوان أبزار جنسى ازشون استفاده شده و به هیج جى نرسیدن بعد از اونکه دنبال جوان ایرانى میکردن تا شاید یه خورده به زندکی و عواطف کمشده برسن
‌چهارشنبه 5 تير 1392 - 13:33
faranak-montreal - مونترال - کانادا
تو کانادا که خیلی بهشون امکانات داده میشه خیلیهاشون تو رستوران کار میکنن همه چیز داران حتا رستورانت داران و بچه شون ماهی ۵۲۰$ میگیرo فقط منتظر کارته اقاماتشون هستن حتا باهاشون که صحبت میکنم میفهمم اینجا را مثل بهشت دوست داران میگن اروپا نژادپرست هستن
‌چهارشنبه 5 تير 1392 - 14:59
ben 15 münchen - مونيخ - المان
God666 - تهران - ایران خواهشا اطلاعات سوخته به مردم نده از کی تابحال تو جامعه شناس شدی برای خودت اونهم درباره آلمان؟؟از همه چیز بی‌ خبر ولی نخود هر آشی‌. ۸۰ % ایرانیها این جا موفقند تواین همین مونیخ کم باشد ۲۰۰ تا ۳۰۰ پزشک ایرانیست بعد مهندس و دیگر تخسسات این جا جای افراد مثلتو نیست که هیچییند ولی انتظار زیاد دارند آلمان یکی از بهترین کشورهای اروپا و حتا دونیاست حالا که پناهندگی به اون هموتنمون ندادند یه چیز دیگریست آخه مگه دعوت نامه فرستادن دنبال کسی ولی کشورهای اسلامی مملکتشونو خراب کردند حالا میخو اهند اروپا و تمام دونیارو به گند بکشند تواین این مونیخ هر کوشی بری یک مسجدی درستکردند یا بهتر گفت یک خانه ترور را و پر زنان عرب با حجاب با انتظار بیجا . خوب بترست که بیان تو ایران پیش جناب عالی‌ ببینیم بشون کمک می‌کنید یا نه‌ چندتا پناهنده افغانی تو ایران است هرروز بد و بیراه می‌گیم بشون.مسلمونا شدن یک کشتی‌ که در حال غرق شدن است که میخواهند همه را باخود زیر آب بکشند ولی کور خوندن.
‌چهارشنبه 5 تير 1392 - 23:36
kamran-gent - گنت - بلژیک
God666 - تهران - ایران انگار خودت هم چند سالی اونجا بودی. اما باید بدانی آنهایی که میایند مجبور هستند. هیچ کجا ایران نمیشه ولی این به معنی آن نیست که باید بسوزند و بسازند. آنچه که حقیقت است اینکه اقامت اروپا یا امریکا یا هر جایه دیگه حقیقتا یرای کسانی خوبه که به هر دلیلی نمیتوانند در ایران باشند. آدمایه سیاسی که وضعیتشان تا حدود زیادی فرق میکند. اما آن. جوانی که در کشور خودش نه شغلی دارد و نه درآمدی نه مسکنی نه موقعیتی نه امکان ازدواجی نه احترامی و نه امید به آینده ای نه آزادی نه تفریحی و در یک جامعه ای گیر افتاده که مسئولینش همه دزد و دورغگو هستند و با تفکرات قرون وسطایی و ذهنهای کفک زده خود برای جوانها و انسانهای قرن 21 برنامه ریزی میکند چه باید بکنند؟ به خصوص برای آنهایی هم که درسی نخوانده اند که اینجا خیلی هم غنیمت است. مسئله را عمیق تر ببینید.
‌پنجشنبه 6 تير 1392 - 02:01
kamran-gent - گنت - بلژیک
اون چیزهایی هم که در مورد خانم های ایرانی گفتید. خوب عزیزه برادر مربوطه به فرهنگه منه ایرانیه و .... به غرب و فرهنگ آن چه ربطی داره؟ مگه اینجور افراد تو ایران که بودند جه میکردنند؟. بهر حال ما همه کشور مان را دوست داریم امیدوارم روزی برسه که مردم ایران تنها برای درس و تفریح ​​ایران و ترک کنند و بس.
‌پنجشنبه 6 تير 1392 - 02:06
MACFIT - اسن - آلمان
من برادرم با سن ۱۹ سالگی اومد آلمان .الان ۳۱ سالش شده هنوز اقامت نداره،اجازه کار هم نداره.اقامت ۳ ماه داره .جز اولین کسانی‌ بود که توی خیابان ۱۶ آذر در حد مرگ از بسیج کتک خورده.افسردگی خیلی‌ شدید گرفته.نمیدونم چیکار کنم.لعنت به قانون آلمان.لعنت به جمهوری اسلامی
‌پنجشنبه 6 تير 1392 - 02:59
نظر شما چیست؟