^{از قول يكي از مقامات ساواك در مصاحبه با كيهان، مي نويسد: در جشن هاي ۲۵۰۰ ساله در شيراز هم زمان با پخش نطق معروف شاه سابق كه گفت؛ "كورش آسوده بخواب كه ما بيداريم"، يك راديوي اوپوزيسيون(راديو ي ملي) خبري پخش كرد كه برخلاف ادعاي شاه كه مي گويد ما بيداريم، در صد كيلومتري تهران و در روستايي به نام "خشك رود" يك سرهنگ اخراجي به نام "مصطقي پناه"، زمين هاي زراعتي مشتي زارع بدبخت را به زور سر نيزه ي ژاندارم ها تصاحب كرده. چند سطر پايين تر مي نويسد؛ با وجودي كه زارعين از يك سال پيش به همه ي مراجع شكايت برده بودند، معلوم شد هويدا و سپهبد يزدان پناه و يكي از پسران ارتشبد اويسي، از سرهنگ "دادفر" حمايت مي كردند.(سواي آن كه از بين آن همه فجايع، تصاحب زمين هاي يك روستا را بزرگ نمايي كرده، در طول چند سطر، سرهنگ اخراجي "مصطفي پناه" هم تبديل به سرهنگ "دادفر" شده است)!}

^{كتاب از شدت مضحك بودن، گاه لج آدم را در مي آورد. در فصل هاي پاياني، از قول كيهان و خاطرات خلخالي و... به شرح دو محاكمه ي كوتاه مدت هويدا (پيش و پس از نوروز ۱۳۵۸) و جريان اعدام او مي پردازد. در محاكمه ي اول، ساعتي پس از نيمه شب هويدا را بي خبر از خواب بيدار مي كنند و به جلسه اي مي آورند كه سيصد تماشاگر داشته، يك دادستان، چند نفر قاضي كه آقايان جنتي و هادوي و غفاري هم از جمله ي آنها هستند. نيم ساعتي صورت اتهام ها را مي خوانند كه به جواني و سال هاي تحصيل هويدا هم مربوط مي شود؛ به جرم فساد و قاچاق و از اين حرف ها. بعد مي گويند، آخرين دفاعت را بكن. طبق مستندات و شواهدي كه عباس ميلاني در "معماي هويدا" ارائه كرده، بازرگان و دولت موقت معتقد بوده اند كه محاكمه ي غير علني و اعدام سريع، باعث تخريب انقلاب در چشم جهانيان مي شود. آنها اصرار داشته اند محاكمه علني باشد. گويا خميني متقاعد مي شود و محاكمه را متوقف مي كند. اما دوباره بعد از عيد به خلخالي دستور مي دهد كه قال قضيه را پنهاني بكند. طبق نوشته هاي كيهان و خاطرات خلخالي، يك روز ظهر، هويدا را مي اورند تا در خدمت آقايان نهار بخورد. سر نهار خلخالي مي گويد؛ مشروب مي خوريد، آقاي هويدا؟ هست، اگر بخواهيد. هويدا هم مي گويد دست بردار آقاي خلخالي، سربسرمان نگذار. بعد از نهار، درهاي زندان را مي بندند و تلفن ها را قطع مي كنند. آقاي خلخالي در خاطراتش مي گويد؛ تلفن ها را گذاشتم توي يخچال و گفتم در هاي سالن را ببندند و تا پايان كار نگذارند كسي خارج شود. يعني همان چند خبرنگار حاضر هم تا پايان كار، اجازه نداشته اند خبر را به بيرون گزارش كنند. جلسه اي سرپايي تشكيل مي شود و هويدا فرصت مي خواهد تا دلايلي براي دفاع از خود جمع آوري كند. اما حكم اعدام صادر مي شود و بمجردي كه وارد حياط مي شوند، گويا غفاري از پشت، دو گلوله به گردن هويدا مي زند. چون درد سختي مي كشيده، خواهش مي كند خلاصش كنند. شخصي به نام كريمي هفت تير را از دست غفاري مي گيرد و تير خلاص را مي زند...}